20091229

ಈ ಸ್ವರ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೀತು





ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟರಾ?
ನೀವು ಹೋಗೋ ವಯಸ್ಸೇನ್ರೀ ಇದು..
ಥತ್ ನಿಮ್ಮ.
ಇನ್ನು ನಾವೇನು ಮಾಡೋಣ?ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮನದೊಳಗೆ ಅಂತರಂಗದೊಳಗೆ ಹಾಡಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ನಿತ್ಯವೂ ಅದಕೆ ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡಿ, ಸುಣ್ಣಬಣ್ಣ ಬಳಿದು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ಅನುದಿನವೂ ಪೂಜೆ,ಪುಷ್ಪಾಲಂಕಾರ ಮಾಡಿ ನಾವು ಹೂಗಂಧಾಕ್ಷತೆ ನೈವೇದ್ಯ ಆರತಿ ಮಂತ್ರಪುಷ್ಪ ಉದ್ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ..
ಹೋಗೇ ಬಿಟ್ಟಿರಾ?
ನಿಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಸ್ವರ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ ಅದನ್ನೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಹೋದಿರಾ..
ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದ ಆ ಸ್ವರ,ಆ ಮಾಧುರ್ಯ ಆ ಮತ್ತನ್ನು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸಾಗಿಸಿದಿರಲ್ಲಾ ಎಂಥಾ ಜಿಪುಣ ನೀವು..
ತರವಲ್ಲ ತರವಲ್ಲ..
ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಥ ಸ್ವರ ಹುಟ್ಟಲು ನಾವು ಕಾಯುವಂತಾಯಿತಲ್ಲಾ.ಆಥವಾ ಕಾದರೆ ಅದು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿಯೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ..
ನೀವು ಅದೆಷ್ಟು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿದ್ದೀರಿ..ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರಳವಾಗಿದ್ದೀರಿ..ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಿಟ್ಟುಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ..ಹಾಗೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಇದ್ದೀರಿ..
ಹಾಗಿದ್ದವರು ಹೀಗೆ ಕ್ಯಾರೇ ಎನ್ನದೇ ಹೋಗೋದಾ?
ನಮಗೆ ಇನ್ನು ಆ ಪ್ರೀತಿ,ಸರಳತೆ,ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಎಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದೀರಿ ಅಂತಾನಾದರೂ ಹೇಳಿ..
ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ನೀವು ಆಗಷ್ಟೇ ಕಂಠಪೂರ್ತಿ ಹಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ ನಾವು ಸಾರ್ ಅಂತ ಕರೆದು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲಾ..
ಏನಪ್ಪಾ ಅಂತ ನೀವು,
ನಾವು ಏನ್ ಸಾರ್ ನೀವು ಅದ್ಭುತ ಹಾಡುಗಾರ ಸಾರ್..ನಿಮ್ಮ ಕಂಠಮಾಧುರ್ಯ ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾರ್ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಫ್ಯಾನೂ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮ ಹಾಡು ಈಗಷ್ಟೇ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀವೀ ಸಾರ್ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ರೇಗಿಸಿದ್ದರೆ,
ನೀವು
ತಮ್ಮಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ನಿಂಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟೆನಾ..ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀರಿ..
ಥೇಟ್ ಮಗುವೇ ನೀವು..
ಈ ಮಗುವಿನ ಬಗೆಯ ನೀವು ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗೇ ಹೋಗೋದಾ ..
ಹೋಗಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಹೋಗಿ..ನೀವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ,
ಏನೂ ಆಗಲ್ಲಾ
ಏನೂ ಆಗಲ್ಲಾ
ಏನೂ ಆಗಲ್ಲಾ ಸಾರ್ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲಾ
ಅಶ್ವಥ್ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಾ ನೀವು ಇಲ್ಲದೇ ಹಕ್ಕಿಯೂ ಹಾಡಲ್ಲ..
ನಿಮಗಿದು ತಿಳಿದಿರಲಿ..

20091228

ಹಾಯಿ ಸಂಜೆಯ ಕಡೆಗೆ..




ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಅವರ ಆಫೀಸ್.
ಸಂಜೆಗತ್ತಲಿಗೇ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್,ಜೋಗಿ,ಮತ್ತು ನಾನು.
ರವಿ ಫುಲ್ ಖುಷ್ ಆದಂತಿದ್ದರು.ಅವರೊಳಗಿನ ಆ ಪ್ರೇಮಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತಿದ್ದ.ಆಹಾ ಪ್ರೀತಿ,ವಾತ್ಯಲ್ಯ..ಸುಮ್ಮನೇ ಆ ಗೆಳೆಯ..
ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡೋ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ.
ಕಿಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾ ಬಂದದ್ದಾಯಿತು.
ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಹೇಳಿದ್ದ,ಸೌಂಡ್ ಸಿಸ್ಟಂ ಬೇಕು ಅಂತ.ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಉಮೇಶ್ ಹೆಗಡೆ ಆಗಲೇ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದರು.
ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಗ್ಲೆನ್‌ಫಿಡಿಕ್ ಕೂಡಾ ಬಂದಿದ್ದ.
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
ಸಂಜೆ ರಾತ್ರಿ ತನಕ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು.
ಮೊದಲಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿದ.
ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಕೈ..ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ..
ಆಹಾ..
ಎಂದೆವು..
ನಾನು ನನ್ನ ಕನಸೂ..
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಭಾವನಾ ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬರೋ ಕಂದಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ..ಪುಟ್ಟ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹಾಡು ಕೇಳಿದ ರವಿ..
ರವಿ ಅತ್ತೇ ಬಿಟ್ಟರು..
ನಾನು ಪ್ರಕಾಶ್‌ನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ.ದಿನಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಕಮಾಯಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನಟ.ಬರೀ ನಟ ಎಂದರೆ ಸಾಕೇನ್ರೀ..ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನಟ.ಪ್ರಕಾಶ್ ನಮ್ಮ ತುಳುನಾಡಿನವನು.ಹಾಗಂತ ಹೇಳಿದರೆ ರವಿ ಹೇಳಿದರು.ಅದೂ ನಿಜ ಮತ್ತು ಅವನು ಎಲ್ಲರವನು..
ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೇಳಿದ, ನಾನೊಂಥರಾ ಕಲ್ಚರಲ್ ಬಾಸ್ಟರ್ಡ್..ಇದ್ದ ಹಾಗೇ..
ತುಳುವ ತಮಿಳು ತೆಲುಗಿನ ವೀರ..ಪ್ರಕಾಶ್ ಬಳಿ ಅದ್ಭುತ ಲಹರಿಗಳಿದ್ದವು.ಆತ ಕೀರಂ ಜೋಗಿ ಬುಕ್ಕು ರಿಲೀಸ್ ಮಾಡಿ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದರು..
ಜೋಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಭಾವಲಯದಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಗ್ನರಾಗುತ್ತಾ ನಗ್ನರಾಗುತ್ತಾ ನಗ್ನರಾಗುತ್ತಾ..ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಉಡುಗೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ರೂಪಕಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗೋದು ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬ ಓದುಗ ಅಥವಾ ವಿಮರ್ಶಕ ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾನೆ ಅಂದರೆ..
ಪ್ರಕಾಶ್ ಅಭಿನಯ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು..ಎಲ್ಲರೂ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದೂ ನಕ್ಕರು.
ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೌನ.
ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ವಿಕ ಮೂಲಕ ರೇಣುಕಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಹೂಡಿದ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದೆವು.ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತು ನೀಚತನವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಭಟ್ ಒಂದು ಯುದ್ಧವನ್ನೇ ಹೂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆವು.
ಭಟ್ ನಕ್ಕರು.ರೇಣುಕಾಚಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಅವನಂತಹ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅದು ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಕೃತ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಆಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ..ಪ್ರಜಾಸತ್ತೆಯ ಸೋಲು ಇದೇ ತಾನೇ ಎಂದು ನಾನು.
ಜೋಗಿ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.ಅವನಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಹಬ್ಬದ ಗುಂಗು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸನ್ಮಾನಿತನಾಗಿದ್ದ ಆತ.ರವಿ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದರು..
ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬ ಅಸಹ್ಯ ರಾಜಕಾರಣಿ ತಾನು ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬ್ರಾ ಮತ್ತು ಕಾಚಾಗಳನ್ನು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕತೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ನಾಡಿಗೆ ಎಂದಾದರೂ ಭವಿಷ್ಯ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು..
ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ.ನಿರಾಸೆ ಹಬ್ಬಿದಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಪ್ರಕಾಶ್ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು..ಅವರ ಸಿನಿಮಾ.ಹಾಡು,..
ಸಿಗರೇಟ್ ಹಚ್ಚಿದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಭಾವನಾ..
ಸ್ಸಾರಿ ಎಂದರೆ..
ಆಕೆಯೇ ಹೊರನಡೆದು ನಮಗೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಲು ಅನುವು ಮಾಡಿದಳು.
ಜೋಗಿ ಹೇಳಿದ ನಾವು ಧೂಮಪಾನ ನಿಷೇಧ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ..
ಹೇಗೆ
ಸಿಗರೇಟು ಸುಟ್ಟು ಮುಗಿಸುವ ಮೂಲಕ..
ರವಿ ತಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ತೋರಿಸಿದರು.
ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶೋಭಕ್ಕ ಕಂಡ ಹಾಗಾಯಿತು..

20091119

ಪ್ರೀತಿಯ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರೇ.

ಸರೀ ಸುಮಾರು ಮೂರು ವಾರದಿಂದ ನೀವು ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ನಾನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೊಬ್ಬರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟದ್ದು ಬಹುಶಃ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣೆವು.ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀವು ಮುಗ್ಧರು ಎಂಬುದು ಎಂಥವನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರೇ,ನೀವು ಹುಟ್ಟು ಹೋರಾಟಗಾರರು.ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಪ್ರದೇಶಸಮಾಚಾರದಲ್ಲಿ,ವಿಧಾನಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೋರಾಟಗಳು ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.ನಮ್ಮೂರಿಗೂ ನೀವೊಮ್ಮೆ ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಕಲ್ಯಾಣಮಂಟಪದೊಳಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.ನೀವು ಕನ್ನಡಿ ಎದುರು ನಿಂತು ತಲೆ ಬಾಚಿ,ಪೌಡರ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ,ವಾವ್ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸೌಂದರ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ..
ಈಗಲೂ ನೀವು ಅದೇ ರೀತಿ ಇದ್ದೀರಿ..ಅದು ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಈಗ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೇನಾಗಿ ಹೋಯಿತು?ಅದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ನೀವೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯಮಯಾತನೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಟಂಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ?
ಅದನ್ನು ನೀವು ಹೇಳಬೇಕು..
ಅಂತರಂಗಪೂರ್ವಕ ನೀವು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಉಳಿದವರಲ್ಲ.ನಿಮ್ಮ ಅಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಗುದಿ ಆರಿದೆ ಎಂದರೆ ಯಾರೂ ನಂಬಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.ಹಾಗೆಂದ ಮೇಲೆ ಆತ್ಮವಂಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೀವು ಉಳಿದಿದ್ದೀರಾ?ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಾರದೇ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀರಾ?ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಪ್ರತೀಕಾರಕ್ಕೆ ವ್ಯೂಹ ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?
ಯಡಿಯೂರಪ್ಪಾಜೀ,ನಿಮಗೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ದೆಯ ಆಸೆಯೇ?
ಅದು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.ಆಡಳಿತ ಎಂದರೆ ಏನೆಂದು ಅರಿಯದವರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಲು ಹಪಿಹಪಿಸುತ್ತಾರೆ.ಗ್ರಾಮಪಂಚಾಯತ್‌ನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ನೋಡದವರು,ಬಡವರಿಗೆ ಒಂದು ರೇಶನ್ ಕಾರ್ಡು ಕೊಡಿಸಲಾಗದವರೂ ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು.ಆದರೆ ನೀವು ಹಾಗಲ್ಲ.ನಿಮಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಇದೆ,ಆದರೆ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲಿ ಅಲ್ಲ.
ಈಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಗೋಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗೋ ಆಸೆಗಾಗಿ,ಕೇಂದ್ರ ನಾಯಕರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದರು ಎಮದು ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದವರೇ ಕಾಣೆಯಾದಿರಿ,ಆಮೇಲೆ ಹುಡುಕಿದರೆ ನೀವು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಜೆಡಿಎಸ್ ಅಥವಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿ.ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತಿ ತಂದ ಮಹಾನಾಯಕರು ಅದೆಂತೋ ನಿಮ್ಮ ಬ್ರೈನ್‌ವಾಶ್ ಮಾಡಿದರು.ರಾಜ್ಯದ ಪಟ್ಟ ಎಂದಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅದು ನಿಮ್ಮದೇ ಎಂದರು.ನೀವು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿರಿ.
ಅದೂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹಾಗೇ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಹಲವಾರು ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯಲಾಯಿತು. ಆ ತಂತ್ರಿಗಳೇ ರೆಡ್ಡಿ ಸೋದರರು.
ಯಾವಾಗ ಅವರ ಜೊತೆ ನೀವು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿದ್ದ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಹೋರಾಟಗಾರ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ
ಮೂಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ನಿಮ್ಮ ಶರೀರ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟದ ಕಿಚ್ಚಿನ ಮನಸ್ಸು ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿದೆ.
ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿವೆ,ಸಿಗುತ್ತಿವೆ.
ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟ ನಿಮ್ಮ ಮಹದಾಸೆ.ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ರೆಡ್ಡಿಗಳ ಪಾಳೇಗಾರಿಕೆಗೆ ನಜರು ಒಪ್ಪಿಸಿದರಿ.ನೀವು ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ರೆಡ್ಡಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು.
ನಿಜಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇರೋದು ರಾಜರ ಆಡಳಿತ.ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಜನಾರ್ದನ ರೆಡ್ಡಿ ಈ ನಾಡಿನ ರಾಜ.ನೀವು ಆಸ್ಥಾನದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ..
ರಾಜ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಕೆಲಸ.
ನೀವು ಈಗ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.ದೆಹಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಜನಾರ್ದನ ರೆಡ್ಡಿಯ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವಾಯಿತು.ನೀವು ಮೌನವಾಗಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಯಿತು.ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದ ಸುಬ್ಬಪ್ಪ,ವೈಷ್ಣೋದೇವಿಯ ದೇವಿ ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕರು.
ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಬೆನ್ನೆಲುಬನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬೊಂಬೆ.ಬರೀ ಲೆದರ್ ಪಪ್ಪೆಟ್.
ರೆಡ್ಡಿಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂದು ಸಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.ಗಾರ್ಡ್ ಆಫ್ ಹಾನರ್ ಅಥವಾ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಲ್ಯೂಟ್ ನಿಮಗೆ ಮುಫತ್ತಾಗಿ ಸಿಗಬಹುದು.ಕಡತಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿ ಬೀಳಬಹುದು,ಆದೇಶಗಳನ್ನು ನೀವು ಚಲಾಯಿಸಬಹುದು..ಆದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತರಿಲ್ಲ.ಅದನ್ನು ಎಂದೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಾ?
ರೆಡ್ಡಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ಕೂಡಾ ನೋಡಲ್ಲ ಎಂದರು.ನೀವು ಪಾಪದ ಕೊಡ ತುಂಬಿದ ಕಂಸ ಎಂದರು.(ಅದು ಶಿಶುಪಾಲ ಎಂದಾಗಬೇಕಿತ್ತು,ಏನು ಮಾಡೋಣ ಅವರ ಪೌರಾಣಿಕ ಜ್ಞಾನ ಅಷ್ಟೇ ಇತ್ತು..ಇರಲಿ)
ನೀವು ಆಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ದೆಹಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೀರಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.ನೀವು ಬರಲಿಲ್ಲ.ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ತೊಲಗಬೇಕು ಎಂದವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರೂ ಅಲ್ಲಾ ಜೆಡಿಎಸ್ಸೂ ಅಲ್ಲ.ನಿಮ್ಮವರೇ..ನೀವೇ ತಂದು ಎಮ್ಮೆಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದವರೇ.ನೀವು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗ ಬೇಕಾದರೆ ದೊರೆಯಬೇಕಾಗಿದ್ದ ತಲೆಗಳೇ..
ನೀವು ಆದರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ..ಇದೇ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ.ನಿಮ್ಮ ಖಾಸಾ ಗೆಳತಿ ಶೋಭಾ ಅವರನ್ನು ಹೊರಗೆಸೆದಾಗ ನನಗೆ ಮಂಗನನ್ನು ನೀರಿನ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಒಂದು ಕತೆ ನೆನಪಾಯಿತು.ತೊಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಮಂಗನ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಇಟ್ಟು ನೀರು ತುಂಬುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಕಡೆಗಳಿಗೆಯವರೆಗೂ ತಾಯಿ ಮಂಗ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತೆತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಿತಂತೆ.ಕೊನೆಗೂ ನೀರು ಮೂಗಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮಗುವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ತಾನು ಅದನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತಿತಂತೆ.
ಕೊನೆಗೂ ಬದುಕುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಎಂಬುದು ಕತೆಯ ಸಾರಾಂಶ.
ಯಡಿಯೂರಪ್ಪಾಜೀ ನಿಮಗೆ ಈ ಬದುಕು ಬೇಕಿತ್ತಾ?
ನೀವು ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ,,ಆದರೆ ನೀವು ರಾಜರ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಬಲ್ಲಿರಿ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ.
ನೀವು ಬೀರಬಲ್ಲ ಆಗಬಹುದು ಆದರೆ ರೆಡ್ಡಿಗಳು ಅಕ್ಬರ್ ಆಗಲಾರರು.ನೀವು ತಿಮ್ಮಣ್ಣರಸ ಆಗಬಹುದಾ ಎಂದರೆ ಬಳ್ಳಾರಿ ದೊರೆಗಳು ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯ ಆಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?
ರಾಜಕೀಯ ಎಂದರೆ ಇದೇನಾ ಎಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರೇ..
ಬಡವರ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ..ಅಧಿಕಾರ ಬೇಕು ನಿಜ.ಆತ್ಮ ಸಾಕ್ಷಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲ..

20091116

ಮಹಾಪ್ರಳಯದ ಬಳಿಕ..

ಝಲಕ್-೧
ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಹಾನೆರೆ ತುಂಬಿ ಹರಿದಾಗ ವಟಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ದೇವರು ನಗುತ್ತಾ ತೇಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕರಾವಳಿಯ ಜನ ಬಾಯ್ತುಂಬ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ರಾಜನಿಗೆ ಸಂಕಷ್ಟ ಬಂದಿದೆ.ಅವನ ಕಿರೀಟಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ಬಂದಿದೆ.ರಾಜಾಡಳಿತ ಕೆಟ್ಟಾಗ ದೇವರು ಜಲಪ್ರಳಯ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನಂತೆ.ಆಗ ಪ್ರಜೆಗಳು ಒಳ್ಳೆಯವರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎಂಬ ಬೇಧಭಾವವಿಲ್ಲದೇ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಪಾಡ್ದನ ಎಂಬ ತುಳು ಜಾನಪದ ಹಾಡುಗಳ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನೊಡ್ಡಿ ಪರಶುರಾಮ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಈ ಮಂದಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಅವರ ಸರಕಾರ ಕೊನೆಗೂ ಈ ಜಲಪ್ರಳಯವೇ ಕಾರಣವಾಗಿ ಹಂದಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಪಾಡ್ದನದ ಸಾಲುಗಳು ಸತ್ಯವೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಝಲಕ್-೨

ಪುತ್ತೂರಿನ ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ...ಈ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೂಲಿಕಾರ್ಮಿಕರ ದಂಡು ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಾ ಹೋಗುತಾ ಇರೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ.ಈ ಭಾಗದ ಅಡಕೆ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದವರು.ಅವರು ಪ್ರತೀ ಸೋಮವಾರ ಹಿಂಡು ಹಿಂಡಾಗಿ ಈ ಪುತ್ತೂರು ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ.ಅಡಕೆ ತೋಟಗಾರ ಜೀಪು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.ವಾರವೋ ತಿಂಗಳೋ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ.ಪ್ರತೀ ಸೋಮವಾರ ಪುತ್ತೂರಿನ ವಾರದ ಸಂತೆ.ಆಂದು ಹತ್ತೂರಿನ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ವಾರದ ಖರೀದಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿ ಯಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರತ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ನಿಲ್ದಾಣ ಒಂದು ತಾಣ.
ಇಂಥ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಅಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರುಷದ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಬೆಳಗಾವಿಯ ಬಸ್ಸಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿ ಬಂದೇರಿದಳು.ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು.ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಮಿಷ.. ತನ್ನ ಮಗ ಹಿಂದೆ ಓಡೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಿರ್ವಾಹಕನಿಗೆ ಮನವಿ ಹಾಕಿತು.ಸರಿ,ಬಸ್ಸು ಕಾದಿತು.ಹೇಗೂ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಎರಡು ಡೈರೆಕ್ಟು ಪ್ಯಾಸೆಂಜರು ತಾನೇ ಎಂದು ಡ್ರೈವರೂ ಕಾದ.ನಿಮಿಷ ಐದಾದರೂ ಮಗ ಬರಲಿಲ್ಲ.ಪ್ಯಾಸೆಂಜರುಗಳು ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪಿರಿಪಿರಿ ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ..ಮಹಿಳೆ ಬಸವರಾಜ ..ಬಾರೋ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತೋ ಎಂದು ಬಸ್ಸೊಳಗಿಂದ ಕೂಗಿ ಕರೆಯಿತು..
ಬಸವರಾಜ ಬರಲಿಲ್ಲ.ಬಸ್ಸೊಳಗಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಇಣುಕಿದರೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಕಂಪೌಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರುಷದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಯವ್ವಾ ನಾನೊಲ್ಲೆ ಯವ್ವಾ ನಾನೊಲ್ಲೆ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.ಕೈ ಚೀಲ ಹಿದುಕೊಂಡು ನಿಂತೇ ಇದ್ದ..
ಬಸ್ಸಿನೊಳಗಿಂದ ಬಸವರಾಜಾ ಬಾರೋಎ॒ಂದು ತಾಯಿ ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು..
ಕೊನೆಗೆ ನಿರ್ವಾಹಕ ಏನಮ್ಮಾ ನಿನ್ನದು..? ಬರುವುದಾರೆ ಬಾ..ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಳಿದುಕೋ ಎಂದರೆ..
ಹೊರಗಿಂದ ಆ ಬಾಲಕ..ಮನೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನ್ ಉಳಿದೈತೀ ಯವ್ವಾ..ನಾನು ಒಲ್ಲೆ.. ನಾ ಬರೂಕಿಲ್ಲ..ಎಂದ.
ಸರೀ ಹಾಗಾದರೆ ಎಂದಿತು ತಾಯಿ.
ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಸೀಟು ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿತು.ಹುಬ್ಳೀ ಒಂದು ಟಿಕೇಟು ಎಂದು ಕಾಸು ಎತ್ತಿತು.
ಬಸ್ಸು ಹೊರಟಿತು,ಜೊತೆಗೆ ಆ ತಾಯಿಯೂ..
ಬಿದ್ದು ಹೋದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ತಾಯಿ ಹೊರಟಳು..ಮಗ ಪರದೇಸಿಯಾಗಿ ಉಳಿದ..

ಝಲಕ್-೩

ಅದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ದೊಡ್ಡ ದೇವಾಲಯ.ದೇವಿಯ ಆಲಯ ಎಂದರೂ ಸರಿ.ಆ ಗುಡಿಯೊಳಗಿನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರತೀ ನಿತ್ಯ ನೂರಾರು ಸೀರೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ.ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥ ಪೂರೈಸಿದ ತಾಯಿಗೆ ಚೆಂದದ ಸೀರೆ ತಂದೊಪ್ಪಿಸುವರು.ಅರ್ಚಕರು ಅದನ್ನು ಆ ದೇವಿಯ ಮೂರ್ತಿಗೆ ತೊಡಿಸುವರು.ಹಾಗೇ ರಾಶಿ ಬಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದ ಸಾವಿರಾರು ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಹಂಚಲು ದೇವಾಲಯ ಆಡಳಿತ ನಿರ್ಧರಿಸಿತು.ಕಳೆದ ವಾರ ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಟೆಂಪೋದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಬಳ್ಳಾರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿಸಿತು.ಸೀರೆ ಬಳ್ಳಾರಿ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹುಡುಕಿ ಹಂಚೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ನೀವು ಹಂಚುವಂತಿಲ್ಲ..ಅದೇನಿದ್ದರೂ ನಾವೇ ಹಂಚೋದು ಎಂದಿತು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಾಜಕಾರಣಿ ಕುಳ.
ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡೋಣ ಎಂದರೆ ಡೀಸಿ ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ತಂದು ಹಾಕಿ ಅಂತ ಅಪ್ಪಣೆ ಬಂತು.ಛಮಕ್‌ಝಮಕ್ ಸೀರೆಗಳ ಮಾರಾಪನ್ನು ಅವರು ಕೊನೆಗೂ ಡೀಸಿ ಸಾಹೇಬರ ಕೈಗೇ ಕೊಟ್ಟು ಬರುವುದಾಯಿತು.

20091104

ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ನೋಡು ನೋಡೋಣ

ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸೋದು ಮಕ್ಕಳಾಟಿಕೆ ಅಲ್ಲ..ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಕಾರ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆರೆ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಈಗಿಂದ್ದೀಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಜಸ್ಟ್ ಇಂಪಾಸಿಬಲ್.
ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬಂದ ಬಂದು ಹೋದ ಮಹಾ ಪ್ರಳಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಳ್ಳಾರಿ,ಗುಲಬರ್ಗಾ,ಕೊಪ್ಪಳ,ರಾಯಚೂರು,ಬೆಳಗಾವಿ,ಗದಗ,ಧಾರವಾಡ ಮತ್ತು ಹಾವೇರಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪುನರ್ವಸತಿಯ ಮಹಾ ಅಭಿಯಾನಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಮುಂದಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು,ದಾನಿಗಳು ತಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಸರಕಾರವೇ ಹೇಳೋ ಪ್ರಕಾರ ಈಗ ತತ್‌ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಮನೆ ತಯಾರಾಗಬೇಕು..ಅದಕ್ಕಾಗಿ ೧೨ ಸಾವಿರ ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಬೇಕು.೨೫೦ ಚದರಡಿಯಯ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಸರಕಾರ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ.ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಠಡಿ,ಒಂದು ಕಿಚನ್ ಒಂದು ಬಾತ್‌ರೂಮು ಮತ್ತು ಒಂದು ಶೌಚಾಲಯ ಇರುತ್ತದೆ.ಮನೆಗೆ ತಗಲುವ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಸರಕಾರ ಭರಿಸುತ್ತದೆ ಉಳಿದರ್ಧ ದಾನಿಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ದುಡ್ಡೂ ಇದೆ.ಆದರೆ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಮನೆ ಫಟಾಫಟ್ ಅಂತ ಕಟ್ಟೋದು ಇದು ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯ..?ಮತ್ತು ಇದು ಸಾಧುವೇ?
ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ತಮಾಶೆ ಏನಲ್ಲ..ಅದರಲ್ಲೂ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ದಿಢೀರ್ ಅಂತ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡಲು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಮಯನಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಮೊದಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿರೋದು ಮನ,ಮನೆಯಲ್ಲ.ಆಯಿತು ಮನೆಯೇ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ,
ಸರಕಾರವೇ ತಾನಾಗಿ ಕಟ್ಟಬಾರದು, ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಂದಲೇ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದಂಥ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಬೇಕು.
ಅದರರ್ಥ ಇಷ್ಟೇ,ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಥರ ಮನೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ..ಯಾರಿಗೆ ಎಂಥ ಮನೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಮೊದಲಾಗಿ ಬೇಕು.ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮೊದಲು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇಕಾರ್ಯ ನಡೆಯಬೇಕು.ಸುಮ್ಮನೇ ಸರ್ವೇ ಮಾಡಿದರೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ..ತಾಂತ್ರಿಕ ಗುಣಾಢ್ಯತೆಯ ಸರ್ವೇ ಆಗಬೇಕು..ಮನೆ ಬೇಕಾದವರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೇಡಿಕೆ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರಲಾರದು.ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ವರ್ಗದವರಲ್ಲ,ಒಂದೇ ಕಸುಬಿನವರೂ ಅಲ್ಲ..ಅವರವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿ,ಅವರವರ ಜೀವನ ಕ್ರಮ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು..
ದನ,ಕೋಳಿ ಆಡು ಸಾಕುವವರಿಗೂ ಗ್ರಾಮಪಂಚಾಯತ್‌ನ ದಿನಗೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕನಿಗೂ,ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕನಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಹಾಗೆಂದು ತುಘಲಕ್ ಮಾಡಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನದಿ ಪಾತ್ರದಿಂದ ಎತ್ತಿ ದೂರಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿದರೆ ಅದು ಸಾಧುವಲ್ಲ.ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರೋ ನೆರೆಗೆ ದೂರ ಓಡಿಹೋಗುವುದೂ ತರವಲ್ಲ.ಸುನಾಮಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಮುದ್ರ ದಂಡೆಯ ಜನರನ್ನು ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದರೆ ಆಗುತ್ತದಾ?ಅವರಿಗೆ ಸಮುದ್ರ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಹಾಗೆಯೇ ಈ ತನಕ ಅವರು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ್ದ ನೆಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವುದು ಯಾರು?
ಒಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಲು ಶೇಕಡಾ ೨೫ ರಷ್ಟು ಲೇಬರ್ ಬೇಕು.ಒಂದು ಸರಕಾರ ಕಟ್ಟಿಸೋ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ನೂರು ಲೇಬರ್ ಬೇಕು.ಅಂದರೆ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕೋಟಿ ಮಾನವ ದಿನಗಳು ಅಂದರೆ ಲೇಬರ್ ಬೇಕು.ಅಷ್ಟೊಂದು ಲೇಬರ್ ಶಕ್ತಿ ಸರಕಾರದ ಬಳಿ ಪೂರೈಸಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದಾಗ ನಿರ್ಗತಿಕರಾದ ಅವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆ,ದುಡಿಯುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ,ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಮತ್ತು ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ತೃಪ್ತಿಯೂ ಬರುತ್ತದೆ.
ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಎಂದರೆ ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದೂ ಆಗಿದೆ.

ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಗೇ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಬೇಕಾದ ಮಾನಸಿಕತೆಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ.ಮೆಟೀರಿಯಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ.ಇನ್ನೂರೈವತ್ತು ಚದರಡಿಯ ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಏನಿಲ್ಲಾ ಎಂದರೂ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಕು.ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಮನೆಗಳಿಗೆ ೨೦ ಕೋಟಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಕು.೨೦ ಕೋಟಿ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?ಇಟ್ಟಿಗೆ ತಯಾರು ಮಾಡಲು ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಮತ್ತು ಶ್ರಮ ಇದೆ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಬೇಕು.ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಸೇರಿದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಯುನಿಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡಬಹುದು.೨೦ ಕೋಟಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ತಯಾರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕಾರಖಾನೆ ಮತ್ತು ಕಚ್ಛಾವಸ್ತು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು ನಮ್ಮಲಿದ್ದಾರೆಯೇ? ೨೦ ಕೋಟಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ತಯಾರಿಸಲು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಬೇಕು.ಅದನ್ನು ಪೂರೈಸುವವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.?

ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೇರವಾಗಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಸುವುದಕ್ಕೇ ಬರೋಣ.ದಿನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಬಹುದು?ಒಂದು ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಅಂತ ಬೇಡವೇ?
ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಮನೆ ಅಂದರೆ.. ದಿನಕ್ಕೆ ಆರುನೂರು ಮನೆ..ಆಂದರೆ ಆರು ಲಕ್ಷ ಇಟ್ಟಿಗೆ,೨೪೦೦ ಕಿಟಕಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಬಾಗಿಲು,೧೨೦ ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನೀರು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಪೂರೈಸಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದಾದರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ ಮನೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.
.ಬದುಕುವ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕ॒ಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಬೇಕಾದ ನೈತಿಕ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಿ, ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲಿ,ಮನೆ ಆಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿಸೋಣ..

20090301

ಮಾಧ್ಯಮ ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ


ಸಂವಹನ ಮಾನವ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ನಿಜ ಆದರೆ ಅದು ಅವನೊಬ್ಬನದ್ದೇ ಅಲ್ಲ.
ಇಲಿಗೂ, ಜಿರಲೆಗೂ, ದುಂಬಿಗೂ ಸಂವಹನ ಇದೆ.ಮಾನವನಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮತ್ತು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅವುಗಳು ಸಂವಹನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬಲ್ಲವು.ಇಲಿಯೊಂದನ್ನು ಬೋನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸಿ,ಮುಂದೆ ಆ ಬೋನಿಗೆ ಹಾಗೇ ಮತ್ತೊಂದು ಇಲಿ ಬಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿ..
ಸಾವಿನ ಮನೆಗೆ ಹೊಕ್ಕ ಇಲಿ ತಾನು ಬಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಇಲಿಗೆ ಅದರ ಶರೀರದ ದ್ರವ ಸುರಿಸಿ ಸಾರುತ್ತದೆ.
ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಸಂವಹನ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಚೇಷ್ಟೆ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿದೆ,ಅಂದರೆ ನಾವು ಹೇಳೋದು ತೀವ್ರವಾಗಿದೆ.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ
ಇದು ಸಂವಹನ ಯುಗ
ಇದು ಸಮೂಹ ಸಂವಹನ ಯುಗ
೧೭ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು ಪತ್ರಿಕೆ.
ಸಿನಿಮಾ ೧೯ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಂತು.
ಟೀವಿ, ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಬಂದದ್ದು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ.
ಎಲ್ಲವೂ ಬೆಳೆದದ್ದು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೇ.
ಜನರು ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಹೂಗುಚ್ಛ ನೀಡಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಲಿಲ್ಲ
ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ
ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದ ಸರಕಾರಗಳಿದ್ದವು (೧೯೦೮-ಮೈಸೂರು ಸರಕಾರ)
ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ ಸಮಾಜವಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ಇಸ್ಲಾಂ ವಿರೋಧಿ.
ಟೀವಿ ನೋಡಿದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.
ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ತುಂಬಾ ಸೆಕ್ಸ್ ಸೈಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಜನ ಮುಗಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ
ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳಿದರೆ ಭೂತ ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬುವ ಮನೆಗಳು ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿವೆ.
ಸಂಜೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಿಗಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ
ಟ್ಯಾಬ್ಲಾಡ್ ಖರೀದಿಸುವುದು ಏಕಂಕಿ ಲಾಟರಿ ಖರೀದಿಸಿದಷ್ಟೇ ಮುಜುಗರ ತರುತ್ತದೆ ಹಲವರಿಗೆ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಆಸಕ್ತಿ, ದ್ವೇಷ ಅನಾದರ ಸರಿಸಮವಾಗಿದೆ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಏನನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿವೆ ?
ಜನ ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಜನ ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಕರುಣಿಸುತ್ತಿವೆ.
ವಿವಾಹೇತರ ಸಂಬಂಧ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ವಿಘಟನೆಗಳು, ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಕುಟುಂಬದ ಒಳ ತಲ್ಲಣಗಳು, ಕಾಫಿಡೇ ಕ್ಲಬ್ ಕಲ್ಚರ್‌ಗಳು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಾಗ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗೋದು, ಆ ಚಾನೆಲ್‌ಗೆ ರೇಟಿಂಗ್ ಏರೋದು, ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಬೀಳೋದು ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್‌ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಏನಲ್ಲ.
ಜಾಗತೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಮನೆ, ಮನಸ್ಸು ಕೂಡಾ ವಿಪ್ಲವಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ನಮಗೆ ಅಂಥ ಕತೆ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಮನರಂಜನೆ ದಕ್ಕಬೇಕು. ಅದೇ ಕುಟುಂಬ, ಅದೇ ಪಾತ್ರ ನಾವಾಗುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು `ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ' ಅಷ್ಟೇ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಯಾರವು ?
ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ್ದಲ್ಲ.
ಸೊನ್ನೆ ನಮ್ಮದು, ಬಾಸ್ಮತಿ ಅಕ್ಕಿ ನಮ್ಮದು.ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಾವು..
ಕರ್ಮಣ್ಯೇವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ಮಾ ಫಲೇಸು ಕದಾಚನ ನಮ್ಮದು.
ಖುಷ್ ರಹೋ-ಖುಷ್ ರಖೋ ನಮ್ಮದು
ಆದರೆ ಯಂತ್ರ-ತಂತ್ರ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮದಲ್ಲ.ಇಂದು ನಾವು ಕಾಣುವ,ಅನುಭವಿಸುವ,ಆನಂದಿಸುವ ಯಾವ ಯಂತ್ರ ತಂತ್ರಾದಿಗಳು ನಮ್ಮದಲ್ಲ,ಅಂದರೆ ಈ ಲೌಕಿಕ ಭೋಗಗಳ ಶೋಧನೆ ಭಾರತೀಯರದ್ದಲ್ಲ.
ನಮಗೆ ಲೌಕಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕಿ ಬಾಳಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮದು.
ಅಮೇರಿಕಾದ ಯಾವುದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಪವರ್ ಕಟ್ ಆದರೆ ಬದುಕೋದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ನಮಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ಕರೆಂಟೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ.
ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿ ಜತೆ ಅನುಸಂಧಾನಕಾರರು.
ನಾವು ಕೊಡೋದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದಲೇ.
ನಮಗೆ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳೆಲ್ಲಾ ವಿಕೃತಿ. ಅದು ನಮಗೆ ಎಂದೂ ಅನಿವಾರ್ಯವೇನಲ್ಲ.
ಬಸ್ಸು ಬಾರದಿದ್ದರೆ ನಾವು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವೆವು. ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶೇಕಡಾ ಜನರೂ ಪಯಣಿಸಿಲ್ಲ.ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲೂ,ಸಿಕ್ಕರೆ ರೋಲ್ಸ್‌ರಾಯ್‌ನಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಪಯಣ. 
ಟೀವಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಏನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೆವು.
ರೇಡಿಯೋ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಲಿ.
ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಟಿಕೇಟು ಬುಕ್ಕಿಂಗು ಮಾಡಲ್ಲ, ರ್‍ವೆಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕ್ಯೂ ನಿಲ್ಲುವ ಆನಂದ ನಮಗೆ.ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟು ಬಿಲ್ಲು ಕಟ್ಟುವ ಹಠ ನಮಗಿಲ್ಲ.ಯಂತ್ರ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಒಂಥರಾ ಇಲ್ಲದ ಇರುವಿಕೆ.
ಅಂತೆಯೇ ನಮಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು.ಇಂದಿಗೂ ನೂರಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಜನ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಪೇಪರು ತಗೋತಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳ್ತದೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ.ಅಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜನರ ಅಗತ್ಯ ಆಗಿಲ್ಲ.ಸುದ್ದಿ ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಏನಲ್ಲ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಮಗೆ ಬೇಕೋ ಬೇಕು, ಬೇಡವೋ ಬೇಡ.
ಇಂದಿಗೂ ಶೇಕಡಾ ೬೦ ರಷ್ಟು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ  ಟೀವಿ ಕಾಣಿಸೋದಿಲ್ಲ, ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಯಾವ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೂ ಓದೋದೂ ಇಲ್ಲ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಜನ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ.ಅದೇ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ವಸಾಹತುಶಾಹೀ ಕೈಗಾರೀಕರಣಗಳ ಪಿಂಡಗಳು ಹಲವಾರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಕೂಡಾ.ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದ್ದು ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮ. ಆ ಮುದ್ರಣ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗೆ ಬರಲು ಶತಮಾನಗಳೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದವು.
ಸಿನಿಮಾ ಬರಲು ದಶಕಗಳು ಸಂದವು.ರೇಡಿಯೋ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಾದಾಗ ಅದು ಹುಟ್ಟಿ ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಕಮ್ಮಿ ಇತ್ತು.ಟೀವಿ ಹಬ್ಬಲು ೪೦ ವರ್ಷ ಬೇಕಾಯಿತು.ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಮಗೆ ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ಉದಾಹರಣೆ.

ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮ
೧೪೪೦ ರಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಬರುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಗುರ್ಟನ್‌ಬರ್ಗ್ ಮುದ್ರಣ ಯಂತ್ರ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ.
ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಅದು.
ವಿಮಾನ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ವಿದ್ಯುತ್, ಬಾಂಬು ಯಾವುದೂ ಇದರ ಮುಂದಿಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭವಾಯಿತು ಸಮಾಜದ ಸಂಘಟನೆ ಜತೆಗೆ ವಿಘಟನೆ.
ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮದಿಂದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆರಂಭವಾದವು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದು ಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಅದು ಬಹು ಬಳಕೆಯಾಯಿತು.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್ ಪ್ರೆಸ್‌ನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತರು ತಂದದ್ದೇ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಪುಸ್ತಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಲು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ, ನಂತರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸುದ್ದಿವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಣೆಗೊಂಡಿತು. 
ಅರಿವಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಜನ ಮುಗಿ ಬಿದ್ದರು.
ಒಂದು ರಾಮಾಯಣ, ಒಂದು ಮಹಾಭಾರತ ಕತೆ ಯಾವ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೂ ಸಿಗದೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಬಗೆ ಬಗೆಯಾಗಿ ಜನಪದ ಆಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು ಮತ್ತು ಆಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಪಕ್ಕದ ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಭೀಮನ ರುಬ್ಬು ಯಂತ್ರ, ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ಪಾದ, ನೇಪಾಳದ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಸಭಾ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನ ಮನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ.
ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತೋ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಈ ಸಂವೇದನೆಗಳು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದವು.
ಅರಿವಿನ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ವಿಸ್ತಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌಢ್ಯಗಳು ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದವೋ, ಅದರ ಜತೆಜತೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಿರುಪದ್ರವಿ ಮುಗ್ಧತೆಗಳು, ಅವುಗಳ ಸೊಗಡುಗಳು ಕೈಬಿಟ್ಟವು.
ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.ಅದು ಅರಿವು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರದ ವಿಚಾರ.ಅದು ಜ್ಞಾನದ ಹಂಚಿಕೆ.ಅದು ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಸಾರ.
ಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲರದ್ದು ಆಗತೊಡಗಿತು.
ಅಕ್ಷರಗಳು ಆಕಾರ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಜನರ ಬಳಿ ಬಂದವು.
ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅಕ್ಷರಗಳೇ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಿದವು.
ಜ್ಞಾನದ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯತೆ ಕಳಚತೊಡಗಿತು. 
ಅರಿವಿನ ಚಪ್ಪರ ಅಗಲವಾಯಿತು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ.

ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮ
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪ್ರಜಾಸತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬೆಳೆದಿವೆ. ಅಕ್ಷರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತ ಜನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಮುಖ್ಯ.
ಗೋಬೆಲ್ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪ್ರಚಾರವೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತೋ, ಗಾಂಧೀ ತತ್ವವೂ ಅದೇ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯಿತು.
ಒಂದು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಹೇಳಿ ಸತ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ, ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಸುಳ್ಳು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಸಿದ್ಧಿಸಿದೆ.
ಗಾಂಧಿಯ ಅಹಿಂಸೆ-ಹಿಟ್ಲರನ ಹಿಂಸೆಗಳೆರಡೂ ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿವಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈಗ ಹೇಗೆ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಮೂಲಕ ಜಾಗತಿಕ ನಂಬುಗೆಯ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಹಚ್ಚ ಬಲ್ಲವೋ, ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಒಂದು ಅಪ್ರಿಯ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಪ್ರಿಯವಾದ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಕುಟ್ಟಿ ಕೂರಿಸಿವೆ.
ಇರಾಕ್ ಯುದ್ಧ ಎಲ್ಲಾ ಅಮೇರಿಕನ್ನದ ಆಶಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರಬಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಿದಂತೆ, ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಜಗತ್ತನ್ನು ನಂಬಿಸುವಂತೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
ಆ ಮೂಲಕ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅವುಗಳನ್ನು ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿವೆ, ಪ್ರತಿನಿಧೀಕರಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ನೋಮ್ ಚೋಂಸ್ಕಿ ಇದನ್ನು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಗುರುತಿಸಿದ್ದ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ವಿವಿಧ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿ, ಏಕಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಆತ ಗುರುತಿಸಿದ್ದ.
ಜನರು ಎಂದೂ ಸಮಾನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.
ಒಬ್ಬನಂತೆ ಹೇಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೇ ಒಬ್ಬನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬನದ್ದಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭೇದ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಐದು ಬೆರಳುಗಳೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇಲ್ಲ.
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಗೋತ್ರದ ಗಂಡು, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಊರಿನ, ಕುಟುಂಬದ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡ- ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏಕತ್ರವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು.ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಪ್ರಜಾ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಸೋಲು ಕೂಡಾ ಇದೇ.
ಶೇಕಡಾ ಅರುವತ್ತರಷ್ಟು ಜನ ಹೋಗಿ ವೋಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಶೇ.೫೧ ರಷ್ಟು ಜನ ಬಯಸಿದವರು ಸರಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಆಳುವವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿದವರು ಪ್ರಜಾಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಶೇ.೩೫ ರಷ್ಟು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ೬೫ ಶೇ. ಪ್ರಜೆಗಳ ನಿರಾಕರಣೆ ಅಥವಾ ಮೌನಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅವರು ಒಪ್ಪದ, ಇಷ್ಟ ಪಡದ ಮಂದಿ ಅವರನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ.
ನಂಬರ್ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಜಾ ಪ್ರಭುತ್ವ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ.
ನಿಜವಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ್ವದ ಸಂವಿಧಾನ ಇನ್ನೂ ರೂಪುಗೊಂಡಿಲ್ಲ
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಈ ಸರಕಾರ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಇದೇ ಎಡವಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವಿರಲಿ, ಒಂದು ವಿಚಾರಧಾರೆಯಿರಲಿ, ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿರಲಿ ಅದನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಅದು ಹೇರುತ್ತವೆ.
ಅದರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವನ್ನು ಅವುಗಳು ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೆಂಡದಂಗಡಿ ಬೇಡ ಎಂದು ಜಗಳ ತೆಗೆದವರನ್ನು `ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ' ಮಾಧ್ಯಮ ಅದನ್ನೇ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಅದೇ ನ್ಯಾಯವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಕುಡುಕರು ಮತ್ತೊಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ವ್ಯಂಗ್ಯ.
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾರಾಯಿ ಅಂಗಡಿ ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಪೇಟೆಗೆ ಸಂಜೆ ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಬಂದು ನಕಲಿ ವಿಸ್ಕಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ.ಅವರಿಗೆ ಕಿಕ್ ಬೇಕು.ಸಾರಾಯಿ ಕೀಳಬಹುದು ಕಿಕ್ ಕೀಳೋದು ಸಾಧ್ಯವಾ ?
ಹಳ್ಳಿಯ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ತೊಟ್ಟೆ ಸಾರಾಯಿ ದಂಧೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.ಜನ ಕುಡೀತಾನೇ ಇದ್ದಾರೆ.
ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಮಾತ್ರಾ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾರಾಯಿ ನಿಷೇಧ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ.
ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಕ್ಷರ ಜಿಲ್ಲೆ ಅಂತ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದರು.ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಏಕಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದವು.ಈಗಲೂ ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬೆಟ್ಟು ಎಷ್ಟು ಬೇಕು..
ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ಅಳಿಯ ಬಂದಾಗ ಮಾವ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾವೆ.ನಮ್ಮ ಸುದ್ದಿಗಾರರಿಗೆ ಈ ಸಚಿವರು ಏನೋ ಪಾಲಿಸಿ ಮ್ಯಾಟರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇನ್ನೂ ಇದೆ.ಇಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಗಡದ್ದಾಗಿ ಬಿತ್ತರಿಸಿ ಮಂತ್ರಿಯ ಮಾತನ್ನೇ ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ.ಆದರೆ ಅದು ಸಮಾಜದ ಮಾತಲ್ಲ,ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನ ಸರಕಾರದ ಮಾತೂ ಅಲ್ಲ.ಇದೆಲ್ಲಾ  ಇಂಥ ಏಕಾಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸೋ ಆತುರದಿಂದ ಮತ್ತು ಅಂಥ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದಲೇ.
ಇದರಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರ ಪಾಲಿದೆ, ಸೋಲಿದೆ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ವಿಸ್ತಾರ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆ
ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ವಿಸ್ತಾರ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಅವುಗಳ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸಮಾಜ ಇಡಿಯಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ.
ಉಳ್ಳವರು-ಇಲ್ಲದವರು, ದೊಡ್ಡವರು-ಸಣ್ಣವರು, ಶ್ರೀಮಂತರು-ಬಡವರು, ಬುದ್ಧಿಗಳು-ಕುಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮ ಆವರಿಸಿದೆ.
ಟೀವಿ ಧಾರಾವಾಹಿಯೊಂದು ಮನೆಯಾಳನ್ನು, ಯಜಮಾನನ್ನೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ.
ಬೇಡ್‌ರೂಮಿನ ದೃಶ್ಯವೊಂದನ್ನು ಅದೇ ಟೀವಿ ಎದುರು ತಾಯಿ-ಮಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕುಳಿತು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಪತ್ರಿಕೆಯ ಅರೆಬೆತ್ತಲೆ ಹುಡುಗಿಯ ಫೋಟೋವನ್ನು ಅಪ್ಪ-ಮಗ ಅದೇ ದಿನ ಅದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ.
ಸುದ್ದಿಯನ್ನಾಗಲಿ, ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ, ಚಿತ್ರವನ್ನಾಗಲಿ, ದೃಶ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ..... ಮಾಧ್ಯಮ ನಿರೂಪಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.
ಹಾಗೇ ಮಾಡುವುದರ ಹಿಂದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲಾಭಗಳು, ಹಕೀಕತ್ತುಗಳಿರುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಆ ಸುದ್ದಿ ಹೃದ್ಗತವಾಗುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ, ನೆಲೆಗಟ್ಟುಗಳಿವೆ.
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬೆಡ್‌ರೂಮ್ ದೃಶ್ಯ ಬೋರೆನಿಸಬಹುದು, ಮಗಳಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಬಹುದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮುಜುಗರ, ಮಗಳಿಗೆ ಅಸೂಯೆ...
ಅಡಿಕೆ ರೇಟು ಏರಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಸಂತಸ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಆಳುಕಾಳುಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಸಂಬಳ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಕೆಲಸದಾಳುಗಳಿಗೆ ಹಾಗೇ ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ...
ಹೀಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ, ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಸತ್ಯದ ವಕ್ತಾರರು ಎಂದೇನೂ ಜನ ನಂಬಿಲ್ಲ. ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ನಿಕಷದಲ್ಲಿ  ಜನ ತಿಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅತಿಸಾರದಿಂದಲೇ ಬಗೆಬಗೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾದದ್ದು, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕವಲುಗಳು, ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅತಿಕ್ರಮಣದಿಂದಲೇ ಎಂದು ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ.
ಸತ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಳ್ಳಿನ ವಿಜೃಂಭಣೆ ಕೇವಲ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ, ದುಡ್ಡಿನಾಸೆಗೆ, ಸ್ಥಾನದ ಬಯಕೆಗೆ ಬಾಚಲು ಹೋಗಿ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳೆರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತಾಗಿದೆ.
ಮುಂಬೈ ದಾಳಿ ವೇಳೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ...
ಜನ ಸುದ್ದಿಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಪ್ರಯಾಸ ಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ದುಷ್ಟರ ನಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ೬೦ ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ...
ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಪ್ರಿಲ್ ಒಂದರಂದು ಬಿಬಿಸಿ ಏಪ್ರಿಲ್ ೨ ಎಂದೇ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಕೇಳುಗರಿಗೆಲ್ಲಾ ಬೇಸ್ತು ಬಿದ್ದು ಅದೇ ಏಪ್ರಿಲ್ ೧ ರಂದು ತಾವು ಪೂರ್ತಿ ನಿದ್ರಿಸಿದೆವೋ ಹೇಗೆ ಎಂದು ನಂಬಿ ಬಿಟ್ಟರಂತೆ.
ಇಂಥಾ ದಿನ ಇಂಥಾ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ರೇಡಿಯೋ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಜನ ಆ ದಿನ, ಆ ಕ್ಷಣ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಹಾರಿದರಂತೆ.
ಅಂದು ಹಾಗಾಗಿದೆ, ಇಂದು ಹಾಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದರೆ ಯಾರೂ ನಂಬುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ಗಣಪತಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಸುದ್ದಿ ಒಂದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಜನರನ್ನು ದಂಗುಬಡಿಸಿ ಬೆಪ್ಪು ತಕ್ಕಡಿ ಮಾಡಿತೋ ಅದು  ಇಂದು ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದರೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸುಳ್ಳುಗಾರಿಕೆಗಿಂತಲೂ ಪರೋಕ್ಷ ಮೋಸ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.
ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ಜನರನ್ನು ನಂಬಿಸಿ ಬಿಡುವ ನಿಸ್ಸೀಮತೆ, ಆ ಮೂಲಕ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ, ಅದೇ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವೇ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಈಗಲೂ ಬಹುಜನ ಪ್ರಸಾದಿತ ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರಾ ಸಾಧ್ಯ.
ಒಂದು ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್, ಒಂದು ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಸ್ಕ್ರೋಲ್, ಒಂದು ಬಾಕ್ಸ್ ಐಟಂ, ಒಂದು ಇ-ಮೇಲ್... ಈ ದೇಶವನ್ನು ನ್ಯೂಟ್ರಾನ್ ಬಾಂಬಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಸ್ಫೋಟಿಸಿ ಉಡಾಯಿಸಿ  ಹಾಕಬಲ್ಲವು.

ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಲವಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜ.
ಹೊಸ ವಿಷಯ, ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಒಪ್ಪಿಸಿವೆ ಎಂಬುದೂ ಸತ್ಯ.
ಆ ಮೂಲಕ ಜನರಲ್ಲಿ ಬಲ, ಜನಬಲವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿರುವುದೂ ದಿಟ.
ಸಂವಹನ ಸಮಾಜವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.
ಸಂವಹನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.
ಸಂವಹನ ಅದನ್ನೊಪ್ಪಿದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.
ವ್ಯಕ್ತಿ-ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂವಹನ, ಅಂತರ್‌ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂವಹನ, ಗುಂಪು ಸಂವಹನ, ಸಮೂಹ ಸಂವಹನ ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಸಂವಹನದ ನೆಲೆ.
ಸಮೂಹ ಸಂವಹನದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವುದು ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬಳಿ.
ಮಾಸ್, ಗ್ರೂಪ್, ಕಮ್ಯುನಿಟಿ, ಪಬ್ಲಿಕ್, ಮಾಬ್... ಮುಂತಾದ ಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತಟ್ಟಿವೆ, ಮುಟ್ಟಿವೆ, ಬದಲಾಯಿಸಿವೆ, ಹಿಂಸಿಸಿವೆ, ಪ್ರೀತಿಸಿವೆ, ಸಲಹಿವೆ, ಕೊಲೆ ಮಾಡಿವೆ, ಶಿಕ್ಷಿಸಿವೆ, ತಿಳಿಸಿವೆ, ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿವೆ, ಮುದ್ದಾಡಿವೆ, ಮುದುಡಿಸಿವೆ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಹನ ಮೂರು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತವೆ.
ಉಗಮ-ಸಂದೇಶ-ಗುರಿ.
ಉಗಮ
ಉಗಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರಿರುತ್ತಾರೆ, ಯಂತ್ರಗಳಿರುತ್ತವೆ, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಪರಿಣತರಿರುತ್ತಾರೆ, ಮಾನವ ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ, ಪ್ರಾಜ್ಞರಿರುತ್ತಾರೆ, ದುಷ್ಟರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಕಲಾಗಾರನಿರುತ್ತಾನೆ, ಸಾಹಿತಿ ಇರುತ್ತಾನೆ, ಅಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿನ ಮೂಲಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹಣ ಹೂಡುವವನಿದ್ದಾನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಲಾಭ ನಷ್ಟದ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ ಹಿಡಿದು ನಿಂತವರಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ನೆಲೆಗಳಿರುತ್ತವೆ, ರಾಜಕೀಯ ಆಟೋಪಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಒಂದು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಒಂದು ಧಾರಾವಾಹಿ ರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಗುರಿಯತ್ತ ಈಡು ಇಡುತ್ತಾರೆ.

ಸಂದೇಶ 
ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇದೆ. ಅದ್ಭುತ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಇದೆ. ಬಣ್ಣಗಳಿವೆ, ಚಿತ್ರಗಳಿವೆ, ದೃಶ್ಯಗಳಿವೆ, ಹಾಡು, ಸಂಗೀತ, ಧ್ವನಿ, ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನೋವೇಗ. ಅದರದ್ದು ಮಿಂಚಿನೋಟ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲಿನ ಅಬ್ಬರ, ಅದರಲ್ಲಿ ಥಳಕು, ಅದರಲ್ಲಿ ವೈಯಾರ... ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಆಡಂಬರ.
ಅಲ್ಲಿ ವೈಭವವೊಂದೇ ವೈಭವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರಿಯನ್ನು ನಾಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಶರದ ಪಯಣ, ಕಾಲವನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕುವ ಧಾವಂತ, ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಸಹಸ್ರ ಹೋಳುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಹುಕ್ಕಿ. ಅದೊಂದು ಥರ ಯುದ್ಧದಂತೆ. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ಯೋಧನಂತೆ. ಯಾವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಫಲ ಎಂದರೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವುದು ಮಾತ್ರಾ.

ಗುರಿ  
ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದೆ. ಮಾಸ್‌ನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಜಂಗುಳಿಯನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿದೆ. ಪಬ್ಲಿಕ್‌ಗೆ ಅಪೀಲ್ ಆಗಿದೆ. ಗ್ರೂಪ್‌ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ, ಕಮ್ಯುನಿಟಿಗೆ ರೀಚ್ ಆಗಿದೆ.
ಇನ್ನೇನು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
ಗುರಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೂ ಇದ್ದರು, ಮುದುಕರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ಕನ್ನಡಿಗರೂ, ಮುಂಬೈಯ ಕನ್ನಡಿಗರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಭಟ್ಟ, ಮೈಸೂರಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಾರ್ವಾಡಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವನು ಮಲೆನಾಡಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿದ್ದ, ಇವನು ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಹೊಲದಲ್ಲಿದ್ದ, ಅವಳು ಮಲಗಿದ್ದಳು, ಇವಳು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಆ ಮಕ್ಕಳು ತರಗತಿಯೊಳಗಿದ್ದರು, ಈ ಮಕ್ಕಳು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆ ಸುದ್ದಿ ಗುರಿ ಮಾಡಿದೆ. ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಮುಂದೇನು ?
ಒಂದು ಕತೆಯಾದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಕೊಲೆಯ ಸುದ್ದಿಯಾದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಹಾಡು ಆಗಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ? ಒಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಯಾದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ?
ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಬಗೆಗಳನ್ನು, ವಿಭಿನ್ನ ಬದುಕು, ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ, ವಿಭಿನ್ನ ನಿಲುವು, ವಿಭಿನ್ನ ನಂಬುಗೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಈ ಸಂದೇಶ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ?
ಏನಾದರೂ ಆಗುತ್ತದೆ ?
ಒಂದು ಕುರುಕುರೆ ಪೊಟ್ಟಣ, ಒಂದು ಪಾನ್ ಪಕೀಟು ಇಂದು ಸಿಗದ ಊರುಗಳಿಲ್ಲ. ಕೇರಳದ ಚಂಬರವಟ್ಟಂ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಪೆರಿಯಡ್ಕ ಎಂಬ ಕುಗ್ರಾಮದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಮಂಗಳೂರಿನ ಮಾಲ್ ಬದುವಿನಲ್ಲಾಗಲಿ... ಕುರುಕುರೆ ಪೊಟ್ಟಣ ನೇತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ಅದೇ ಪಾಕೀಟು,ಅದೇ ಜಾಹೀರಾತು..ಅದೇ ಟೇಸ್ಟು..ಅದೇ ಚಪಲ....  ಕುರುಕುರೆ ಮೂಡಿಸಿದ ಈ ಏಕತ್ರವನ್ನು ಸಮೂಹ ಮಾಧ್ಯಮ ರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ  ?ಅಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಹೇಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಕುರುಕುರೆ ನೇತಡಿಸಿವೆ,ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಆ ಮಟ್ಟಿನ ಚಪಲ ಸೃಷ್ಟಿಸಿವೆ. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕುರುಕುರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಕ್ತಾರರು ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ.
ಸಾಮೂಹಿಕ ಧೋರಣೆ,ಸಾಮೂಹಿಕ ಆಸಕ್ತಿ,ಸಾಮೂಹಿಕ ಖಿನ್ನತೆ,ಸಾಮೂಹಿಕ ಧೋರಣೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾಯಕ ಅಥವಾ ಖಳನಾಯಕ ಮಾಧ್ಯಮವೇ..ನೀವು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಲೇಬೇಕು.
ಗೋಬಿ ಮಂಚೂರಿ ತಿನ್ನೋ ಖಯಾಲಿಯನ್ನು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಕಾಫಿಡೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸಿದ್ದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು.ಆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಹಿಂದಿರುವುದು ಆ ಕಂಪನಿಗಳ ಒಡೆಯರು.
ಇದೊಂದು ರಿಂಗ್‌ರೋಡ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೇ.

 ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗಾದೆಯಂತೆ, ಸಾವಿರ ಐರಿಷ್ ಪ್ರಜೆಗಳ ಸಾವು ಒಬ್ಬ ಚೀನೀಯನ ಸಾವಿಗೆ ಸಮ ಎಂಬುದು ಈಗಲೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದೆ.
ವಿಶ್ವ ವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಸಂವಹನ ಬೆಳೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು, ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಎಂದೂ ಆಗೋದೂ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸೇ ಅಂಥದ್ದು. ಅದು ಸ್ಥಳೀಯ, ಅದು ಏಕ, ಅದು ವೈಯಕ್ತಿಕ, ಅದು ಸ್ವ,ಅದು ಸ್ವಂತ...

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಫೀಡ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಟ್ರಿಯತೆ
ಕೌಚ್ ಪೊಟಾಟೋಸ್..ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಲೂಗಡ್ಡೆ.
ಇದೊಂಥರಾ ನಮ್ಮ ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಡ್ಡು ಬಡ್ಡು ಅಂತಾರಲ್ಲ, ಅದು.
ಜಡಭರತ ಅನ್ತಾರಲ್ಲ ಅದು.
ಜಾಗತೀಕರಣದ ಬಳಿಕ ನಾವು ನಮ್ಮ ಒಳ ನೋಟಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಸಾಫ್ಟ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಪಬ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಡಿಸ್ಕೋತೆಕ್ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಾಫಿಡೇ ಆಚಾರ, ಸ್ಟಾರ್ ಮೂವೀಸ್ ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ಹಟ್ಟಿಯ ಹಸುಗಳು ಹೇಸಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತವೆ. ಗೊಬ್ಬರ ವಾಸನೆ ತರುತ್ತಿದೆ. ಹೊಲಗಳು ಬರೀ ಪೇಸ್ಟ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಗದ್ದೆಯ ದುಡಿಮೆ, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹಾಕೋ ಶ್ರಮ ಅಪರ ದಂಡ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. 
ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ. ಹಾಗೇ ಮಾಡೋದರಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದು.
ವೆನಿಲ್ಲಾದಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಬರತ್ತೆ, ಶೇರಿನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತೇ ಅಂತ ಬೋಧಿಸಿದ್ದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ.
ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ತಸ್ಕ ಪುಸ್ಕ ಇಂಗ್ಲೀಷು ಮಾತನಾಡುವ ಚರ್ಚೆಗೋಷ್ಠಿ, ತಕತಕ ಕುಣಿಯುವ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮೂಲ ನೆಲೆಯಿಂದ ಕಳಚುತ್ತದೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ನಾವು ಮುಂದೆ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಕೀಳಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ.
ಕಿಣಿಯರ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಬೆಲ್ಲ ತರೋದಕ್ಕಿಂತ ಮಾಲ್‌ಗಳಿಂದ ಸಕ್ಕರೆ ತರೋದು ಅಗ್ಗ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಮೆಣಸು, ಕೊತ್ತಂಬರಿ, ಮೆಂತೆಗಳನ್ನು ಕಾಗದದ ತೊಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ತರೋದಕ್ಕಿಂತ ಮಾಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನೇತು ಹಾಕಿರುವ ಉಪ್ಪಿನಕಾ ಮಿಕ್ಸ್ ನಮಗೆ ಈಸಿ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದು ಮಾಧ್ಯಮ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆಬ್ಬಾವಿನ ಥರ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚಿಗೆ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದು ಮಾಧ್ಯಮ.
ಸೀರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟೋದು, ಹಾಡು ಕೇಳಲು ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್ ಮಾಡೋದು, ನಟನ ಜತೆ ಟಾಕಿಂಗು, ನಟಿಯ ಜತೆ ಡೈನಿಂಗು,... ಟಾಕ್‌ಶೋ, ವಾಕ್‌ಶೋ ಮುಂತಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದುಡ್ಡಿನ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬರೀ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಹೆಬ್ಬಾವುಗಳು ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಬಟಾಟೆಗಳು.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಏನು ಮಾಡಿವೆ, ಮಾಡಬೇಕು ?
(ಇಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಪೊಸಿಟಿವ್ ನೋಟಗಳನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ)
ನಾವು ಹಳಹಳಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬರೋಣ
ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಇತಿ-ಮಿತಿ, ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪುಗಳ ನಡುವೆ ಇತ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತಿಗಿಳಿಯೋಣ.
ಬ್ಲಾಕ್ ಎಂಡ್ ವೈಟ್ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದೆ.
ನಾವು ವೈಟನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ನೋಡೋಣ
ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸರಿ, ತಪ್ಪು, ಪ್ಲಸ್, ಮೈನಸ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ನಾವು ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆಗಿಡೋಣ.
ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ಆರು ಆಯಾಮಗಳು : ವೀಕ್ಷಣೆ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಸಂಘಟನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪ್ರಸಾರ, ರಂಜನೆ, ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ.
ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದರೆ ಈ ಆರು ಆಯಾಮಗಳು ಇರಬೇಕು, ಇರುತ್ತವೆ.
ಟೀವಿ ಇರಲಿ, ಪೇಪರ್ ಇರಲಿ, ರೇಡಿಯೋ ಇರಲಿ
ಎಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ನೋಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಪತ್ರಿಕೆ. ಏಳು-ಬೀಳುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಜ್ವರ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ ಕಾವಲು ಕಾಯಬೇಕು. ನೆರೆ ಬಂದು ಮುಳುಗಿದಾಗ ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬೇಕು.
ಪಹರೆ ಕೆಲಸ ಅದು. ಊರಿಗೆ ಏನಾಯಿತು, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ, ಏನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಾಣುತ್ತಾ, ಬಯಸುತ್ತಾ ಇರಬೇಕು.
ಒಳಗಿನ ನೋಟಗಳು, ಹೊರಗಿನ ಅವಕಾಶಗಳು, ವರ್ತಮಾನದ ಇರುವುಗಳು, ಭವಿಷ್ಯದ ಅವಕಾಶಗಳು, ಕಳೆದು ಹೋದ ಕಾಲ, ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ಹಾದಿ... ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅದು ವೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು  ಅದು ವೀಕ್ಷಣೆ.
ಮುಂದಿನದ್ದು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ.
ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿಕೂನ್‌ಗುನ್ಯಾ ಯಾಕೆ ಬಂತು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು, ಏನಾಯಿತು.
ಹೆದ್ದಾರಿ ಒಡೆದು ಜನ ನಡೆಯಲೂ ಆಗದೇ ಏಕಾಯಿತು ?
ಶಾಸಕನ ಅಯೋಗ್ಯತೆ, ಸಂಸದನ ಲೊಳಲೊಟ್ಟೆ, ಸಚಿವರ ಬೋಗಸ್, ಅಧಿಕಾರಿಯ ದರ್ಬಾರ್... ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟೆ  ಮಾಧ್ಯಮ. ಆ ಪಂಚಾತಿಕೆಯೇ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ.
ಯಾವಾಗ ಈ ರೀತಿ ವೀಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಮಾಜ ಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಒಪ್ಪಿಸಿದವೋ, ಜನರು ತಾವೇ ತಾನಾಗಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಮಾಧ್ಯಮದ ಗ್ರಹಿಕೆ, ಬಿತ್ತನೆಗಳ ಜತೆಗೇ ಜನಮಾನಸವೂ ಪರ್ಯಾಯ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಇದೇ ವೀಕ್ಷಣೆ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಸುದ್ದಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಜನರು ತಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸಂಘಟಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಟ್ಟ  ಸರಕಾರ, ದುಷ್ಟ ಸಚಿವ, ಕಳ್ಳ ಅಧಿಕಾರಿ, ಖದೀಮ ಪಂಡಿತನನ್ನು ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಹಿಡಿದು ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹುಲಿ ದನ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅವನ ದನ, ಬಳಿಕ ಇವನ ದನ, ನಂತರ ಆ ಮನೆಯ ಹಸು, ಈ ಮನೆಯ ಕರು... ನೋಡ್ತಾ ನೋಡ್ತಾ ಹಳ್ಳಿ ಇದೇ ಹುಲಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಒಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಹುಲಿ. ಹುಲಿಯನ್ನೇ ಜನ ಶಿಕಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಣೀತ ಸಂಘಟನೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ.
ಹೊಸ ವಿಚಾರ, ನವ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ, ಒಂದು ಕತೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಹಾಡು ಜನಪರವಾಗೋದು ಹೀಗೆ, ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ರೂಪುಗೊಳ್ಳೋದೂ ಇದೇ ಫಾರ್ಮುಲಾದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಂಘಟನೆ ಅಂತ ಕರೆಯದೇ ಇನ್ನೇನೆಂದು ಕರೆಯೋದು?

ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದಲೇ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಎಂದೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಕ್ತಾರರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.
ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನೋದು ಕಾಲಾನುಭಾಗದ ಹರಿವು. ನದಿಯ ನೀರಿನ ಥರ. ಅನುಕ್ಷಣವೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ನೀರು.
ಹರಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ದೊಣ್ಣೆ ನಾಯಕನ ಹಂಗೇ ?
ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಗಂಜಿಯೇ?
ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನವೋನ್ಮೇಷದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮುಂದೆ ಇವೆ.
ಐರಿಷ್ ಇಗರ್ಜಿಯ ಒಂದು ಮದುವೆ, ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನಡೆವ ಒಂದು ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರ, ಹಿಮಾಲಯದ ಜನರ ರಹಸ್ಯಗಳು, ಬ್ರಿಗೇಡ್ ರಸ್ತೆಯ ಗೌಜಿ, ಹಂಪನಕಟ್ಟೆಯ ಗದ್ದಲ, ಉಪ್ಪಿನಂಗಡಿಯ ಮಖೆ ಜಾತ್ರೆ..... ಹೀಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಗೋಲದ ಸುತ್ತ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು, ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.
ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವನ್ನು ಕುದಿಯುವ ಅನ್ನದ ಕೊಪ್ಪರಿಗೆಗೆ ಅದ್ದುವ ಹರಕೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ ಅಂತ ನಮಗೆ ಪೇಪರ್ ನೋಡಿಯೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಮಾಡುವ ಮಾಧ್ಯಮ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಕೋಣ ಬಲಿ ತಪ್ಪು, ಬೆತ್ತಲೆ ಸೇವೆ ಅಪರಾಧ ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಮಾಧ್ಯಮ. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಶಿಕ್ಷಣ.
ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಅನ್ಯಮತೀಯ ಹುಡುಗನ ಜತೆ ಶರಬತ್ತು ಕುಡಿದರೆ ಅದು ಈಗ ಅಪರಾಧ. ಹಾಗಂತ ಅದನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ್ದೂ ಮಾಧ್ಯಮವೇ. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಎಕ್ಸ್‌ಫೋಸ್ ನೀಡಿದಾಗ ಹೀಗಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.
ಇಷ್ಟದ ಹುಡುಗನ ಜತೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ಓಡಿ ಹೋದರೆ ಮನೆಯವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆನೋವು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ. ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಒಂದು ನವೋನವೀನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಕ್ತಾರರೇ.
ಅದಿರಲಿ, ನಾವು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೊನೆಗೂ ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆಯ ಧರ್ಮ, ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಆಹಾರ, ವಿಹಾರ, ವಿಚಾರ, ವಿಮರ್ಶೆ, ಉಡುಪು, ನಡತೆಗಳ ಮನೆ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೊಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿವೆ.
ಟ್ರಾಲಿ ಮೇಲಿನ ಟೀವಿ, ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲಿನ ಡೈಲಿ, ತೊಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಮ್ಮ ನಡತೆಯನ್ನೇ ಬದ್ಲಾ ಮಾಡುವ ತಾಖತ್ತು ಹೊಂದಿವೆ.
ಅಮ್ಮನಿಂಗಿತಲೂ ಮೊದಲು ಟೀವಿ ಆಂಕರ್ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಕಾಲಮ್ಮಿಸ್ಟು ತಿದ್ದುತ್ತಾನೆ, ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗೀನ ಎತ್ಹಾಕಿಕೊಂಡವನು ಹೀರೋ ಆಗ್ತಾನೆ.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೌದಪ್ಪ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ.
ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕನ್ಸೂಮರಿಸಂ ಈ ಪಾಠದ ಪ್ರವರ್ತಕ. ಈ ಶಿಕ್ಷಣದ ನಿರೂಪಕ ಅದಕ್ಕೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಸಾರಕ

ಮನರಂಜನೆ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅಂಗವಾಗಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯವಾರದ ಪುರವಣಿಗಳು, ಸ್ಟೇಸ್ ಫಿಲ್ಲರ್ ಪದ್ಯಗಳು, ಮೊದ್ದುಮಣಿ, ಮಿಕ್ಕಿಮೌಸ್ ರಾಮನ್, ಬ್ಲಾಂಡಿ, ರಾಮುಶಾಮು, ಟಾರ್ಜನ್‌ಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮನ್ನು ರಂಜಿಸಲೆಂದೇ ಬಂದ ಆದಿ ಮಾನವರು.
ಎಫ್‌ಎಂನ ಜಾಕಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅವಳ ಎಡತಾಕುವ ಖನ್ನಡ, ಕಂಗ್ಲೀಷು ಸಾಕಲ್ಲಾ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮನರಂಜನೆ ಬೇರೇನು ?
ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು, ಎದೆ ತುಂಬಿ ಹಾಡಿದೆನು, ಕಾಮಿಡಿ ಟೈಮು, ಮೂವೀ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳ ನಿರಂತರ ಸಿನಿಮಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸಪ್ಲಿಮೆಂಟು, ಸಂಡೇ ಸ್ಟೋರಿ... ಯಾವುದುಂಟು ಯಾವುದಿಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈಗ ಇನ್‌ಫೋಟೈನ್‌ಮೆಂಟುಗಳಾಗಿವೆ. ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಸುಖ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆದುರು ಮುಖಾಬಿಲ್ಲೆಯಾದಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ.ಅದೇ ರಂಜನೆ.

ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪ್ರಾಣವಾಯು. ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುವವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದದ್ದು, ಕೊನೆಗೂ ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಹರಿಕಾರರೇ ಈ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು.
ಇದೊಂದು ಥರ ದಂಧೆ. ದುಡ್ಡು ಹಾಕಿ ದುಡ್ಡು ಕೀಳೋದು.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅವತಾರವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಅಂತ ಇದೆ.
ಆ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನೂರು-ಸಾವಿರ-ಲಕ್ಷ ಸದಸ್ಯರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅದು ಹ್ಯಾಂಡು ಟು ಮೌಥ್ ಬಿಸಿನೆಸ್. ಪೇಟ್ ಭರ್‌ಕಾ ಪ್ರಶ್ನ್. ಊಟದ ಬಟ್ಟಲು. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದರೇನೇ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಉಳಿಗಾಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದೂ ಆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಒಂದು ಸರಕು ಮಾತ್ರಾ.ಅಥವಾ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಯಾವತ್ತೂ ಅದೇ ಒಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ.

ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂಬ ಛೂಮಂತರ್
ಪೇಪರ್ ಎಂಬ ಮಾಯಾಲೋಕ
೧೭ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು.
ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್, ಟೆಲಿಫೋನ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ದಟ್ಟಗೊಳಿಸಿದವು.
ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಆಕರ್ಷಣೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.
ವಾಹನ ಆವಿಷ್ಕಾರ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ನೀಡಿತು.
ಪ್ರಜಾಸತ್ತೆಯ ಉಗಮ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಭದ್ರತೆ ನೆಲೆ ನೀಡಿತು.
ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯ ಅಳಿವು, ಮಾನವತಾ ವಾದದ ಚಿಂತನೆ, ಸಮಾಜವಾದದ ಪ್ರೇರಣೆ, ಜತೆ ಜತೆಯಾಗಿ ಟಿಸಿಲೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹುಟ್ಟುವಳಿ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಜಾತಕ ಬಲವಾಗಿತ್ತು, ಗ್ರಹಗತಿ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು.
ಮುದ್ರಣ ಯಂತ್ರದ ಜತೆಗೆ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ ಪತ್ರಿಕೆ ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯದ್ದೇ ಒಂದು ಲೋಕ. ಅದೇ ಒಂದು ದೇಶ. ಅದಕ್ಕೇ ಒಂದು ಆಡಳಿತ. ಅದರದ್ದೇ ಒಂದು ವಿಶಾಲ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ.
ಇದು ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ನಡೆದು ಬಂದಿದೆ.
ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿರೋಧಗಳೂ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊನ್ನ ಕಳಶವಾಗಿದೆ.
೧೭೮೦ ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲಿ ಜೇಮ್ಸ್ ಆಗಸ್ಟನ್ ಹಿಕ್ಕಿ-ದಿ ಬೆಂಗಾಲ್ ಗಜೆಟ್ ತಂದ.
೧೮೪೩ ರಲ್ಲಿ ಮಂಗಳೂರ ಸಮಾಚಾರವನ್ನು ಹರ್ಮನ್ ಮೊಗ್ಲಿಂಗ್ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದ.
ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೆಂಬ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದದ್ದು ೧೯ನೇ ಶತಮಾನದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ.
ಮುಂದಿನದ್ದು ಭಾಷಾವಾರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಆರಂಭ.
ಭಾರತೀಯರದ್ದೇ ಅಂತ ಪತ್ರಿಕೆ ಆರಂಭವಾದದ್ದು ೧೮೧೮ ರಲ್ಲಿ. ಅದೂ ಬಂಗಾಳಿಯದ್ದು. ಗಂಗಾಧರ ಭಟ್ಟಾಚಾರ್ಯ ಎಂಬಾತನದ್ದು.
ಮುಂಬೈನಾ ಸಮಾಚಾರ್ ಎಂಬ ಗುಜರಾತಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಏಷ್ಯಾದ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಿಕೆ ಈಗಲೂ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುತ್ತಜ್ಜ.
ರಾಜಾರಾಂ ಮೋಹನ್ ರಾಯ್-ಗಾಂಧೀಜಿ ತನಕ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಗಾಗಿ, ಕಂದಾಚಾರಗಳ ವಿಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ, ಜತೆಗೆ ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಮಾಜದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಟಂಕಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವುಗಳು ಯಶಸ್ಸೂ ಆದವು.
ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಪ್ರಗತಿಶೀಲ ಮನೋಧರ್ಮ ರಾಜರಾಡಳಿತವಿದ್ದ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮುಂತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಆರಂಭವಾದವು.
ಇದರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಟ್ಟು ಮೂಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಮಗ್ರ ದೇಶದ ಕಲ್ಪನೆ ಗರಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯವಾಯಿತು.
ಆಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ (೧೮೩೮), ಪಯೋನಿರ್ (೧೮೬೫), ಮದ್ರಾಸ್ ಮೈಲ್ (೧೮೬೮), ಅಮೃತ್ ಬಜಾರ್ ಪತ್ರಿಕಾ (೧೮೬೮), ಸ್ಟೇಟ್‌ಮನ್ (೧೮೭೫), ಹಿಂದೂ (೧೮೭೬) ಯುರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಮಾನತೆ, ...... ಭ್ರಾತೃತ್ವಗಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದವು.
ಹಾಗೇ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವತಃ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ತಿಲಕ, ಗೋಖಲೆ, ಗಾಂಧೀಜಿ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಹರಿದು ಬಂದವು.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಂಘಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದವು.
ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತ ವೈಖರಿಯ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ಈ ಕೆಲಸ ನಡೆಯಿತು.
ಮಂಗಳೂರ ಸಮಾಚಾರ ಕನ್ನಡ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಸರನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿತು (ಕಂನಡ ಸಮಾಚಾರ) ಎಂಬುದನ್ನು ಒಂದು ಕಾಲ ಘಟ್ಟವೆಂದೇ ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ಕ್ರೈಸ್ತ ಮಿಶನರಿಗಳ ಪ್ರಭಾವ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದು ಬಳ್ಳಾರಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡದ್ದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಲವು ಊರುಗಳಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡದ್ದು ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಕಾರಣವಾದುದನ್ನು ನಾವು ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ.
ಮೈಸೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದ `ಮೈಸೂರು ವೃತ್ತಾಂತ ಬೋಧಿನಿ (೧೮೫೯), ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶಿಕಾ (೧೮೬೮), ಧಾರವಾಡದ ಜ್ಞಾನಬೋಧಕ (೧೮೬೧) ಮಂಗಳೂರಿನ ವಿಚಿತ್ರ ವರ್ತಮಾನ ಸಂಗ್ರಹ (೧೮೬೨)
ಸುದ್ದಿ-ಮನೋರಂಜನೆಯಲ್ಲಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನಕಾರರು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಶಿಕ್ಷಣ, ರಾಜಕೀಯ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತಿಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಆಗಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಒಪ್ಪಲೇ ಬೇಕು.
ಮಹಾರಾಜರ ಆಡಳಿತವನ್ನೇ ಒರೆಗಿಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಿಡಿ ಇಟ್ಟದ್ದು ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವುಗಳು ನಿರ್ಬಂಧಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದವು ಎಂದರೆ, ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದ ಮುಂಜಾವಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸತನದತ್ತ ಹೇಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದವು ಎಂದು ಬಿಗುಮಾನ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಾವ್ಯಗಳ ಪುಟಗಳು ಡಿವಿಜಿ ಅವರ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಆರಂಭವಾಯಿತೆನ್ನುತ್ತದೆ ಇತಿಹಾಸ.
೧೯೦೭ ರಲ್ಲಿ ಅವರು `ಸೂರ್ಯೋದಯ ಪ್ರಕಾಶಿತ'ದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದು ಮುಂದೆ ತಾವು ದುಡಿದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಜ್ಞಾನದ ಹಸಿವನ್ನು ತಾವೂ ಇಂಗಿಸಿಕೊಂಡರು, ಇತರರಿಗೂ ಉಣಿಸಿದರು.
ವೀರಕೇಸರಿಯಿಂದ ತೊಡಗಿ ತಾಯಿನಾಡು, ವಿಶ್ವ ಕರ್ನಾಟಕ, ದೇಶಬಂಧು ತನಕ ಅದೆಷ್ಟೋ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡತನವನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದು ಸಣ್ಣದೇನಲ್ಲ.
ಭಾರತೀಯರು-ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಬಹುಪಾಲು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡ ಕಲೆ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ
ಪತ್ರಿಕೆಗಳು
ಮತ್ತು
ಅಪೂರ್ಣ ನಾವು.
೧೯ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಲೆಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದ ಯಾವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕಲೆ, ಕಲಾಗಾರಿಕೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಆಗ ಪತ್ರಿಕಾ ಭಾಷೆ'ಗೆ ಒಗ್ಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವುಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ-ಮಾನ ಗಿಟ್ಟಿಸುವ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದವರಾಗಲಿ, ಇತ್ತ ಮಾಧ್ಯಮದವರಾಗಲಿ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬಹುಶಃ ಹಾಗೊಂದು `ಪ್ರಚಾರ'ದ ತಂತ್ರ ಇದೆ ಎಂದೇ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸೀಮಿತ ಪ್ರಸಾರದ ಪ್ರಚಾರ ಅಗತ್ಯ ಎನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಪ್ರಚಾರದ ಕಾಲಘಟ್ಟವೂ ಅದಲ್ಲ.
ಕಲೆ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಈ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹಾದಿ ತುಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಶತಮಾನದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.
೨೦ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ-ಕಲೆ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅಡ್ಡೆಯಾದವು. ಆ ಅಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಶುರುವಾಯಿತು.
೧೯೨೦ ರ ವೇಳೆಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ೪೦ ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ, ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳಿಗೆಂದೇ ತಲಾ ಎರಡು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದವು.
ಯಕ್ಷಗಾನ,ಗಾಯನ,ಸಂಗೀತ ರಂಗಭೂಮಿ,ವ್ಯಂಗಚಿತ್ರ,ಜಾನಪದ,ಭರತನಾಟ್ಯ,ಚಿತ್ರಕಲೆ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹಲವಾರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ.
ಸಿನೆಮಾ ರಂಗದ ಕೆಲವೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅದರ ಥಳಕಿಗಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು,ಬದುಕಿಕೊಂಡದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾವ ರಂಗದ ಯಾವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.ಅವುಗಳು ರೋಗಗ್ರಸ್ತವಾಗುತ್ತಾ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಕಾಲವಶವಾದ್ದು ಮಾತ್ರಾ ಸತ್ಯ.ಅಡಿಗರ ಸಾಕ್ಷಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.ಇಂದಿಗೂ ಅಂದಿಗೂ ಮೀಸಲು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೇ ಅದು.ಅಡಿಕೆಗೇ ಅಂತ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅಡಿಕೆ ಬೆಳೆಗಾರರಿಗೇ ಬೋರು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕಥೆ,ವಿಮರ್ಶೆಗೇ ಅಂತ ಪೇಪರ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ಅಕ್ಕಿ ಮಿಲ್ಲಿನ ಸಮಾಚಾರ ಅಂತ ಒಬ್ಬರು ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿದರು.ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಡಿ,ತೌಡು ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಎಂದು ಮೀಸಲಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಂತ ಒಂದು ಪುಟ ಮಡಗಿದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಭರಪೂರ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿವೆ.ಇಂದಿಗೂ ಭಾನುವಾರದ ಕತೆಗಳಿಗೆ ,ದೀಪಾವಳಿಯ ವಿಶೇಷಾಂಕಗಳಿಗೆ ಕಾಯುವ ಓದುಗರಿದ್ದಾರೆ.
ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ನೆನಪು,ಸೆಕ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕ ಕೂಡಾ ಬೋರ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು.ರತಿವಿಜ್ಞಾನ,ಸುರತಿಯಂಥ ಪಾಕ್ಷಿಕಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು.
ಆದರೆ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಬೇಕು.ಕಾಲವೇ ಬದಲಾಗುವಾಗ ನಾವೇನು ಲೆಕ್ಕ.ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಓಡದಿದ್ದರೆ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಕುಸಿತ.ಆದರೆ ಮನೋಧರ್ಮ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಮಾನವ ಸಹಜ ಕುತೂಹಲ,ಸ್ವೀಕಾರ,ರಸಗ್ರಹಣ ಮುಂತಾಗಿ ಯಾವ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೂ ಬದಲಾವಣೆಯಿಲ್ಲ.ಇನ್ನೊಂದು ಶಿಲಾಬಾಲಿಕೆ ಬಂದರೆ ಜನ ಈಗಲೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.ಅಂಥ ಶಿಲಾಬಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಕೆತ್ತುವ ಢಕಣಾಚಾರಿಗಳು ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ.ಬೇಲೂರು ಕಟ್ಟುವ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.
ಮನುಷ್ಯ ಪೂರ್ಣ ಏನಲ್ಲ.ಆತ ಎಂದೂ ಪೂರ್ಣತ್ವ ಪಡೆಯಲಾರ.ಅಪೂರ್ಣದತ್ತ ತೆರಳುವವನು ಬದುಕನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾತ.ಪೂರ್ಣದ ಹಂಬಲ,ಹಪಾಹಪಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆತನನ್ನು ನಿರುಪಯುಕ್ತಗೊಳಿಸೀತು.ಸಾರ್ಥಕತೆ ಇರೋದು ಅಪೂರ್ಣನಾಗೋದರಲ್ಲೇ.ಓದುಗರೂ ಹಾಗೆಯೇ.ಅವರೇನು ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಾಣಿವರ್ಗವಲ್ಲ.ಅವರ ಅತೃಪ್ತಿ ಸಹಜ.ಪೂರ್ಣತ್ವದ ತುಡಿತ,ಅಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ದಾಪು.ಬರಹಗಾರರು ಬೇರೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದವರಲ್ಲ.ಓದುಗರ ನಡುವಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದವರು ಅವರು.ಬರೆದ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲಾ ಬರಹಗಾರರೂ ಓದುಗರೇ.
ಏಕೆ ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಎಂದರೆ ಅದು ತೀರಾ ಅಸಂಗತ ಉತ್ತರ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.ಏಕೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಅದು ನನಗಿಷ್ಟ ಅದಕ್ಕೆ. ನನ್ನಿಷ್ಟವನ್ನು ನಿಮ್ಮದೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ. ನನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನನ್ನಂತೆ ನೀವೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾದರೆ ನನಗೂ ಸಂತೋಷ..ಬರಹದ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಬೇರೇನು?
ಈ ಭಾವನೆಗಳ ವಿನಿಮಯ,ಕೊಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಹಂಚೋಣ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ,ಒಂದು ದೇಶಿಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ,ಒಂದು ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ.ಆಗ ಉಂಟಾಗುವ ಕರ್ಷಣಗಳು,ಲಹರಿಗಳು,ನಾವು ಪಡೆಯೋ ಸಂತೋಷಗಳು,ನಮಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಅರಿವುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ,ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಒಂದು ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಸೆಯುತ್ತವೆ.ಒಂದು ಲಯವನ್ನು,ಒಂದು ನಿನಾದವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ.ಅದೇ ಬರಹದ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ.ಅದುವೇ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಧನ್ಯತೆ.ಅದೇ ಅಕ್ಷರಗಳೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿ ಕಟ್ಟುವ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ,ಸಂಸ್ಕೃತಿ.
ಅದಕ್ಕೇ ನಾವು ಈಗಲೂ ದಾಸರಪದಗಳನ್ನು ಗುಣುಗುಣಿಸೋದು,ಶರೀಫರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡೋದು,ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡೋದು,ಹರಿಕಥೆ ಆಲಿಸೋದು,ಬೇಂದ್ರೆ, ಅಡಿಗ,ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರೇ ಅಂತ ಆಗಿಬಿಡೋದು..
ಮತ್ತು 
ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಕುಂಟಿನಿಯೂ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗೋದು..

20090104

ಮೊಬೈಲ್ ಹರಡಿತು ಮಾಯಾಜಾಲ


ಗುಹಾಂತರ್ಗತ-೧೧

ಕಾರು ನಿಂತಿತು.ಮೊದಲಾಗಿ ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹ ಕುಡಿಯೋಣ. ಆಮೇಲೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಫ್ರಶ್ ಆಗೋಣ ಎಂದಿತ್ಯಾದಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದವನು ಮಹೇಂದ್ರ.
ಅವನಿಗೆ ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ಪಕ್ಕದ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೇಲುಗಳೆರಡರಲ್ಲಿ ತಲಾ ಒಂದೊಂದು ರೂಮು ಖಾಯಾಮ್ಮು.
ರಾತ್ರಿ ಗುಂಡು ಹಾಕೋದಕ್ಕೆ ಅಂತಾನೇ ಅದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಆತ.
ಬೆಂಗಳೂರಿಂದಲೋ ಮುಂಬೈಯಿಂದಲೋ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಗಲ್ಫ್‌ನಿಂದಲೂ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳೋದು ಮಹೇಂದ್ರನ ಈ ರೂಮುಗಳಲ್ಲೇ.
ಅದೇನು ವ್ಯವಹಾರ ವಹಿವಾಟು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ   ದುಷ್ಟನಲ್ಲ.ಸದಾ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನದ್ದೂ ಅಂತ ಕಾರಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾರು ಇಲ್ಲದೇ ಅವನಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಈ ಸರ್ತಿ ಯಾರ ಕಾರಿದು ಎಂದ ಗೋಪಾಲ.
ಅವನು ಆಗಲೇ ಕೇಳಿದ್ದ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಅನಾಹುತಕಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮರೆಯಲೆಂಬಂತೆ.
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮದೇ ಎಂದ ಮಹೇಂದ್ರ ಅದರ ಗುಟ್ಟುಬಿಡಟ್ಟುಕೊಡದವನ ಹಾಗೇ.
ಆಮೇಲೆ ಆ ಮೂರು ಮಂದಿ ಚಹ ಕುಡಿದು ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.
ಗೋಪಾಲ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೋರಲು ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ.
ಅವನಿಗೆ ರೂಪಿಯ ಚಿತ್ರ ಕಣ್ಣಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಹೇಂದ್ರ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಈ ಹಗಲೂ ಅಲ್ಲದ ಇರುಳೂ ಅಲ್ಲದ ವೇಳೆ ಏಕೆ ಕೇಳಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಕುತೂಹಲ ಗೋಪಾಲನ ಮುಂದಿತ್ತು.
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಸ್ನಾನ ವಗೈರೆ ಮುಗಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ನಾವು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ.
ಠಾಣೆಗೆ ಏಕೆ ಎಂದು ಗೋಪಾಲ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮಹೇಂದ್ರ ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮೀ ನೀವು ಪತ್ರಕರ್ತರಿದೀರಲ್ಲ, ನಿಮಗೆ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ಕೂಟರ್ ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಸಣ್ಣ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ,ನಾವಾಗಿಯೇ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ದೂರು ನೀಡಬೇಕು..ತಪ್ಪಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು ಎಂದು ಮುಂಜಾಗರೂಕತಾ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ.
ಗೋಪಾಲ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಮಹೇಂದ್ರ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನೂ ಗೋಪಾಲನೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಗೋಪಾಲನಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಿಂದೇನೂ ತಾನು ಹೆದರಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಕೂಟರ್‌ಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಆತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹೇಳದೇ ಇದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತರ್ಕಿಸಿದ.
ಆ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ.
ರೂಪಿ..ಸ್ಟೋರಿ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ..
ಆ ಹಾಸಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತರಾಗಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಸಿಗರೇಟು ಹಚ್ಚಿದ್ದ.ಅದರ ಘಾಟು ವಾಸನೆ ಗೋಪಾಲನ ಶರಟಿಗೆ ಅಂಟುತ್ತಿತ್ತು.ಮಹೇಂದ್ರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕುಚೋದ್ಯ ಕಂಡಂತಾಯಿತು.
ಏನು ಹೇಳೋಣ ಎಂದು ಗೋಪಾಲ ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಮಹೇಂದ್ರನೇ..
ಅವಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಲ್ಲಾ..ಎಂದ.
ತನಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಗೋಪಾಲ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿದ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನಂತೂ ಹೇಳಲಾಗದು. 
ಆದ್ದರಿಂದ ''ಹಾಗಂತ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ'' ಎಂದ ಗೋಪಾಲ.
ಹೌದಾ..ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳು ಇಂಥಾ ಕಡೆ ಇದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ..
ನೀವು ಅರಿಭಯಂಕರ ಚಾನಲ್ಲಿನವರು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿ.ಏನದು.ಬ್ರೇಕಿಂಗು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ..
ಮಹೇಂದ್ರ ಏನೋ ಛಾಲೆಂಜಿಂಗು ಎಂಬ ಹಾಗೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಗೋಪಾಲ ಪೆಚ್ಚುಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಕ್ಕ.
ರಾಧಾಕೃಷ್ಣಾ..ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಇತ್ತ ಕೊಡು ಎಂದ ಮಹೇಂದ್ರ.
ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಮೊಬೈಲ್ಲನ್ನು ಎಸೆದ.ಕ್ಯಾಚ್ ಮಾಡಿದ ಮಹೇಂದ್ರ.ಅದನ್ನು ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆಡಿಸಿ..ಒಂದು ಫೈಲ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದ..
ಗೋಪಾಲ ಅವಕ್ಕಾದ..
ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಹೊರಟ.ಮಹೇಂದ್ರ ನೋ..ಪ್ಲೀಸ್ ಮೊದಲು ಈ ಮೀಡಿಯಾ ಮಹಾಶಯ ಇದನ್ನು ನೋಡಲಿ ಎಂದ.
ಗೋಪಾಲನ ಎದುರು ಮಹೇಂದ್ರ ಆ ಮೊಬೈಲ್ಲನ್ನು ಇಟ್ಟು ಎದ್ದುಹೋದ. ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡ.
ಗೋಪಾಲನಿಗೆ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಎಂಬ ಒಂಟಿತನ ಅನಿಸಿತು. ಭಯ ಹತ್ತಿತು.ಕಟಾರದ ಆ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಆ ರಾತ್ರಿ ರೂಪಿಯ ಆ ಶವವನ್ನು ಎತ್ತಿದಾಗಲೂ ಯಾವ ರೀತಿಯೂ ಭಯ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಹಗಲು ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿದ್ದ.
ಆ ಪುಟ್ಟ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರ ರೂಪಿಯದ್ದೇ..
ಅನುಮಾನವೇ ಬೇಡ..ಅದು ರೂಪಿಯೇ..
ಕಟಾರದ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಆ ಕುಮಾರಧಾರೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಅದೇ ರೂಪಿ.
ಅವಳು ಆಕಾಶನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸಲ್ವಾರ್ ಕಮೀಜ್ ತೊಟ್ಟಿದ್ದಳು..
ಇಲ್ಲೂ ಅದೇ..
ರೂಪಿ..ಎಂದ ಗೋಪಾಲ.
ಅವನು ಹಾಗೆನ್ನುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ರೂಪಿ ವಿಶಾಲ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಐಷಾರಾಮಿ ಫರ್ನಿಚರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ..
ಅವಳು ಆಗಾಗ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಮಾತು ತುಂಬಾ ಆPಗೆ ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಅನುಭವಗಳಿವೆ..
ಅವಳ ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನ..
ಅದನ್ನು ಆಕೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ..ಚಿಣ್‌ಮಾಮರ ಕೋಲ್ಡ್‌ಹೌಸ್..ಗಾಂಧೀಪಾರ್ಕು,ಟಯರಿನಂಗಡಿ,ಸಿನಿಮಾಟಾಕೀಸು,ಬಾವುಸಾಹೀಬನ ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಸ್ಟೋರು..
ಆಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು..ಚಿತ್ರ ಯಾವುದೋ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಏನನ್ನೋ ಬೇಯಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಕಟ್
ಮತ್ತೆ ದೃಶ್ಯಾವಳಿ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ರೂಪಿ ತಾನು ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಪೊಲೀಸ್‌ಠಾಣೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಬಳಿಕದ್ದು..
ಆಕೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ..
ಆ ಫಟಿಂಗರು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹಾಗೇ ಅಡ್ಡಿಮಾಡಿ ಏನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಆದರೆ ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ಧೇನೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಏನು ತಪ್ಪು ಅಂತ.
ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವರ ತುಂಡಾಗುತ್ತಿದೆ..
ನನಗೆ ಆದರ್ಶನಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.ಅದನ್ನು ನಾನು ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ..ಏನಾಯಿತು ಈಗ..
ನೀವು..ಅದು ಅನೈತಿಕ ಅಂತೀರಿ..ಅಲ್ಲಾ.
ಮತ್ತೆ ಕಟ್.
ಯಾವ ಗಂಡಸು ತಾನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ..ಯಾವ ಹೆಂಡತಿ ತನಗೆ ಈ ದೇಹಸುಖ ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದು ತನ್ನ ಗಂಡನಿಂದ ಅಂತ ಆ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿ ನಂಬುತ್ತಾಳೆ.
ಇದೆಲ್ಲಾ ಜಸ್ಟ್ ಬಫ್..
ಯಾವುದೋ ಸುಖವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ನಾನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ..
ಕಟ್ 
ಕಟ್
ಆಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹಿಂಸೆ ಅನಿಸಿತು. ಈ ಛಾನಲ್‌ನವರು ಬೇರೆ ಬೆನ್ನುಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ..
ಹೇಗಾದರೂ ಪಾರಾಗಬೇಕು..
ಕಟ್
ಕಟ್
ಸುಹಾಸ್ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ..
ಕಟ್
ಕಟ್
ಆದರ್ಶನಿಗೆ 
ಕಟ್
ರೂಪಿ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು.
ಅವಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
..ಆಫ್
ಗೋಪಾಲ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ.
ಮಹೇಂದ್ರ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ.ಅವನು ಮೊಬೈಲ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ..
ಹೇಗಿದೆ..?ಅಂದ.
ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನೂ ಬಾಗಿಲು ಸರಿಸಿ ಬಂದು ನಿಂತ.
ಗೋಪಾಲ್ ಇಮ್ಮೀಡಿಯೆಟ್ ಈ ಸ್ಟೋರಿ ಪಿಕ್‌ಅಪ್ ಮಾಡ್ಕೋ..
ಸ್ಕೂಪ್ ಅಂದರೆ ಸ್ಕೂಪ್..
ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಹಾಗಾಯಿತು..ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ..
ಇದು ನೋಡಿ ಸ್ಟೋರಿ ಅಂದರೆ..ನೀವು ಟಿವಿಯವರು ಯಾವಾಗ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಇದನ್ನು?
ನಾನು ನಾನು ಕೇವಲ ಲಾಯಿಲೋಟು ಮಹೇಂದ್ರ ಮಾಡಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ ನೋಡ್ರೀ..
ಗೋಪಾಲ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕಿರಿಚಿದ್ದು ಆಗಲೇ..
ಬೋಳಿಮಕ್ಕಳೇ..ಕಾನ್ಸ್‌ಪಿರೆಸಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ..




20090102

ರೂಪಿ ಕಂಡಳು ರೂಪಿ ಕಂಡಳು


ಗುಹಾಂತರ್ಗತ-೧೦

ನ್ಯೂಸ್ ರೀಡರ್ ಲೈವ್ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಗೋಪಾಲ ಫೋನ್ ಇನ್ ಮತ್ತು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಲೈವ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.
''ಅಲ್ಲಾ  ಗೋಪಾಲ್ ಈಯಮ್ಮ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ,ಈಕೆಗೆ ಅಂಥ ಸುಂದರಾಂಗನೂ ಪರಿಪೂರ್ಣನೂ ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಆದ ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಈ ತನಕ ಸಿಕ್ಕದ್ದೇ ಇದ್ದು ಏನೂ ಆಂತ.''.
ಗೋಪಾಲ ಹೇಳಿದ..''ಅದೇನೂ ಅಂದರೆ ಸಾರ್ ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಒಂದು ರೂಪಿ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಿದ್ದಾಳೆ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ, ಕಾಮವಾಂಛೆಯಿಂದ ಆದರ್ಶ ಎಂಬ ಇನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಸೆಡ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿ..''
''ಅಲ್ಲಾ ಗೋಪಾಲ್ ಈ ಬಗ್ಗೆ ರೂಪಿ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ'' ಅಂತ..
ರೂಪಿಯತ್ತ ಕೆಮೆರಾ ತಿರುಗಿತು.
ಆಕೆ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು..
''ಆದರ್ಶನಿಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಹೊಂದಿರಬೇಕೂ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ..''
ಕೆಮೆರಾ ಆದರ್ಶನತ್ತ ತಿರುಗಿತು.ಆತ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಲಿಲ್ಲ.ಅವನು ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.ಗೋಪಾಲ ಕೇಳಿದ..''ಮಿಸ್ಟರ್ ಆದರ್ಶ್..ವೈ ವೈ ದಿಸ್ ಈಸ್ ಹ್ಯಾಪನ್ಡ್..''
ಆದರ್ಶ ಸೊಲ್ಲೆತ್ತಲಿಲ್ಲ.
ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ರಾಜಧಾನಿಯ ಖ್ಯಾತ ನಾಮ ಮಾನಸಿಕ ತಜ್ಞರೂ,ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೂ,ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರೂ,ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್ಲರೂ,ಮಹಿಳಾ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯರೂ ಜೊತೆಜೊತೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತು ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಹೋದರು.
ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ ಏನಿದರ ಮರ್ಮ..ಎಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ..ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬಗಳ ಹಕೀಕತ್ತುಗಳು,ಅವರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕಾಮನೆಗಳು..ಎಲ್ಲಿ ಏನು ಕಡಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ..ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ..
ಮೂರನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಚರ್ಚೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ಕೊಡೆಯಾಲದ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದ.
ಗೋಪಾಲನಿಗೆ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಲಾಂಜ್‌ನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೇ ಇರುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ಕೆಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾದ.ಆತ ಕಾರಿಗೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೋಪಾಲ ನುಗ್ಗಿದ.ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ಬಿಕ್ಕಿಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಕೊಡಮಾಡಿದ ಟೀವಿ ಸೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ರೂಪಿ ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಳು.
ಗೋಪಾಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ,''ನೋಡಿ ಮೂನ್‌ಕೆಫೆಯ ಮಾಲೀಕ ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತ ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ಮಗುವಿನ ಥರ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟರು.ಏನು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಇದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರ ಮಡದಿ ಮಾಯವಾಗದಂತಹ ಗಾಯ ಮಾಡಿದಳು.ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳಿಸಿದ ಬಗೆ ಇದು.ಅಷ್ಟೇ..ಈ ಮಧ್ಯೆ ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ತಾನು ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ತಮ್ಮ ಇಂಗಿತವನ್ನು ಬೇರೆ ನೋಟದಲ್ಲೇ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ..ಅವರ ಆಪ್ತ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಕೂಡಾ ಇದನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ರೂಪಿ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶ ಅವರ ಸಂಬಂಧ ಅವರ ಕಂಪನಿ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸೂಚನೆಗಳಿವೆ..''
ರೂಪಿ ಇದನ್ನೂ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು..
ಜೊತೆಗೆ ಆದರ್ಶನೂ..
ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಚಿತ್ರಗಳು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.
''ಹಾಗಾದರೆ ರೂಪಿ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶ ಎಂಬ ಈ ಅನೈತಿಕ ಜೋಡಿಯ ಗತಿ ಏನೂಂತ..''
ಸ್ಟುಡಿಯೋದಿಂದ ಸುದ್ದಿವಾಚಕ ಉವಾಚ..
ಗೋಪಾಲ ಇದಕ್ಕೆ ಇಂಥದ್ದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಸೂಚನೆಗಳಿದ್ದವು.
ಗೋಪಾಲ ಹಾಗೇ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ.
''ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಸೇರೋದು ಕಷ್ಟ.ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ಬಹುಶಃ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಮುಂದಾಗಬಹುದು.''.
''ಆದರೆ..ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ ಅಂತೀರಿ ಗೋಪಾಲ್.ಸಣ್ಣ ಮಗು ಬೇರೆ ಇದೆ..ಅವರೇನು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಅಂತ..''
ಕೂಡಲೇ ಪ್ರೀರೆಕಾರ್ಡೆಡ್ ಕ್ಲಿಪ್ಪುಗಳು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು..ಮೂರೂ ಮಕ್ಕಳು ಅನಾಥರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ..ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ ಅಂತ ಕನಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ಅಮ್ಮ ಇಂಥ ಅನೈತಿಕ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವುಗಳಿಗೇನು ಗೊತ್ತು..ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಯಾವುದು ಅನೈತಿಕ ಯಾವುದು ನೈತಿಕ ಅಂದರೆ ಅವಕ್ಕೇನು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ..ಎಂದು ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾದ ಮಹಿಳಾವಾಣಿ ಧ್ವನಿತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು.
ರೂಪಿ ಆ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಣ್ಣದ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದಳು.
ಅವಳಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳೇ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿಹೋಯಿತು.
ಸುಹಾಸ್‌ಶರ್ಮಾ ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಠಾಣೆಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಅವರು ಮೂರೂ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನೈ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗೋಪಾಲನೇ ವರದಿಮಾಡಿದ.ಜೊತೆಗೆ ರೂಪಿಯ ಸಂಸಾರ ವಿಮಾನನಿಲ್ದಾಣದ ಲಾಂಜ್‌ನತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಕ್ಲಿಪ್ಪುಗಳನ್ನೂ ಕಾಣಿಸಿದ. 
ರೂಪಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ನಂಬುವರೇ..
ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ರಾಜಧಾನಿಯ ಆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ರಾಜಕಾರಣಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ.ಅದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಂಗಮಕ್ಷೇತ್ರದ ಪೊಲೀಸರು ಠಾಣೆಯಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು.
ಗೋಪಾಲನಿಗೆ ಇದು ಗೊತ್ತಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಸ್ಟುಡಿಯೋಕ್ಕೆ ಸೀದಾ ಯಾರೋ ಈ ಮಾಹಿತಿ ರವಾನಿಸಿದ್ದರು.ಕೊಡೆಯಾಲದ ತನ್ನ ವಸತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗೋಪಾಲ ಕಣ್ಣು ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡೆದ್ದ.
ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆ ಬುಲ್ಲೆಟ್ಟಿನ್‌ಗೆ ಈ ಸಮಾಚಾರ ಪ್ರೈಂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ದೊಡ್ಡಾಫಿಸಿನಿಂದ ಬಂದಿತ್ತು.
ಕಛೇರಿ ಕಾರನ್ನು ಹತ್ತಿ ಸೀದಾ ಹೊರಟ ಗೋಪಾಲ ಆ ಕಾಳ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕಟಾರದ ಕಾಡನ್ನು ಹೊಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ.
ಅವನಿಗೆ ಹಾಗೇ ಹೋಗು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿರದೇ ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು.
ಗೋಪಾಲ ಆ ರಾತ್ರಿಯೇ ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆ ಮುಗಿದರೆ ಸಾಕು  ಎಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಕುಮಾರಧಾರೆಯ ಆ ತಟದತ್ತ ಬಂದಿಳಿದಿದ್ದ.
ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು.
ರೂಪಿ ಎಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಆ ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಿಸಿದ್ದರೋ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದ್ದಳು.
ಗೋಪಾಲನಿಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಆ  ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಫ್ರೇಮಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಕಾಣಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಊಹೆ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದ ಗೋಪಾಲ.
ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಕಟಾರದ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಅಲೆದ.ಕುಮಾರಧಾರೆಯ ನೀರಲ್ಲಿ ಕೈ ಅದ್ದಿದ.ತಣ್ಣಗೆ ಅನಿಸಿತು.
ಬೆಳಗಾದರೆ ರೂಪಿಯ ಸ್ಟೋರಿ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು..
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಥೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಬೇಕು..
ರೂಪಿಯನ್ನು ಗೋಪಾಲ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ.
ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಧೇನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ರೂಪಿ..ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಎಂದು ಕೈ ಮುಗಿದ.
ಹಂದಾಡದ ಎಂದೂ ಮರಳಲಾರದ ಆಕೆಯ ಹಣೆಗೆ ಒಂದು ಮುತ್ತಿಟ್ಟ.ಮೆಲ್ಲನೇ ಅವಳನ್ನೆತ್ತಿದ. ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಆ ಶವವನ್ನೆತ್ತಿ ಕುಮಾರಧಾರೆಗೆ ಎಸೆದೇಬಿಟ್ಟ.
''ಇನ್ನು ಸಾಕು ಅವಳಿಗೂ ನನಗೂ'' ಎಂದು ಗೋಪಾಲ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡದ್ದು ಕುಮಾರಧಾರೆ ಮಾತ್ರಾ..
ರೂಪಿ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಆಗಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹರಿದಾಡಿತು..