20071128

ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು-೨೩


೧.

ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ

ತತ್ವಜ್ಞಾನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ

ಜಿಂಕೆಗೆ

ಹುಲಿಯ ಆಕ್ರಮಣ ಕೂಡಾ

ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಅನಿಸುವುದು.


೨.


ಇರುವೆಯ

ಓಡಾಟ

ಮತ್ತು

ಚಿರತೆಯ

ತಾಳ್ಮೆ

ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು

ಹಂಗಿಸುವುದಾದರೆ

ದೇಶ ಸುಭಿಕ್ಷವಾಗುವುದು.


೩.


ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ

ಕಾದವಳು

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ

ನಿರುತ್ತರಳಾಗಿ

ಅವನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವಳು.

ಅಸಹಾಯಕತೆ ಎಂದರೆ ಅದುವೇ.

೪.


ಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕೆಂದು

ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟವನಿಗೆ

ಅಕ್ಷರಗಳ ಸರಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ

ಕಂಡದ್ದು

ಜೀವನದ ಸುಳ್ಳುಗಳು.

20071125

ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು-೨೨


೧.ಯಾವ ಬೆಟ್ಟವೂ

ಕೊನೆಯದಲ್ಲ

ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವನು

ಮೊದಲಿನ ಬಯಲು ಯಾವುದು

ಎಂದು ಸೋಜಿಗದಿಂದ ನೋಡಿದ.



೨.



ಎಲೆಯಲ್ಲಿ

ಅಡಗಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಯ ಇಬ್ಬನಿ

ಕತ್ತಲಿನ ಅಚ್ಚರಿಗಳನ್ನು

ಹಗಲಿಗೆ ಹೇಳದೇ

ಆರಿಹೋಯಿತು.



೩.



ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು

ಎಂದು ಹೊರಟ

ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲಿ

ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಕಾಮಕ್ಕಿಂತ

ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ತಬ್ಬುಗೆಯ ಆಸೆ

ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದು.



೪.



ದೇವರು ಕೂಡಾ

ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ

ರತಿಯಲ್ಲಿ

ಉತ್ತುಂಗ ಧ್ಯಾನ

ಗೊತ್ತಾದವನು

ನಿಜವಾದ ಆಸ್ತಿಕ.

20071122

ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು-೨೧


೧.

ಸತ್ಯದ ಮುಖ

ಕಾಣಲು

ಸುಳ್ಳಿನ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದೆ,

ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿತ್ತು

ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.



೨.



ಇನ್ನೆಂದೂ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲಾರೆ

ಎಂದು

ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಶಪಥ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ

ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು

ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು.



೩.



ಸತ್ಯವೇ ಶಾಶ್ವತ ಎಂದ

ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ

ಬದುಕಿನ ಸುಳ್ಳಿನ ಬಗ್ಗೆ

ತಿಳಿದೂ ಮೌನಿ.



೪.



ಒಂದು ಕ್ಷಣದ

ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ

ಹಂಬಲಿಸಿದವಳು

ಆಮೇಲೆ ಅವನ

ಅಂತರಂಗದ ಸುಳ್ಳುಗಳಲ್ಲಿ

ಮೈ ಮರೆತಳು.

ಬ್ಲಾಗ್ ಮಂದಿಗೆ ಬಾಗಿನ


ಬ್ಲಾಗಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟು ಮಾಡಲು ಜೋಗಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.

ಈ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಇ-ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸವಿಯಾಗಿ ಹಂಚುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡದ ಜಾಣಜಾಣೆಯರನ್ನು ಒಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿ ಒಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಒಂದು ಊಟ ಮಾಡುವ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ಜೋಗಿಮನೆಯವರಿಗೆ ಬಂದಿದೆ.

ನಾವು ಇ-ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ,ಎಷ್ಟೊಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ,ಎಷ್ಟೊಂದು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇವೆ!ಇದೊಂದು ಮನೆ ಮನೆ ಸ್ನೇಹದ ಥರ.

ಒಂದೇ ಬೆಂಚಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಶಾಲೆ ಮಕ್ಕಳ ಥರ.

ಆದರೆ,

ನಾವ್ಯಾರೂ ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲ,ಕಂಡಿಲ್ಲ.ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ?

ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ?

ಸಿಂಪ್ಲೀ ವಂಡರ್‌ಫುಲ್!

ವಾವ್!

ಜೋಗಿಮನೆ ಈ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇ-ಜನ,ಇ-ಮನದ ಸಮ್ಮಿಲನಕ್ಕೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹೋಗಬೇಕು ಅಲ್ಲವಾ?

20071117

ಮಂಗ(ಳ)ವಾದ


"ಮಂಗನಿಂದ ಮಾನವ’ ಎಂದಾದರೆ ಈ ಮಂಗಗಳೇಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಾಕಿಯಾದವು?

ಈ ಮಾತನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಯಾರಾದರೂ ಉತ್ತರ ತಿಳಿಸುವಿರಾ?

ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಅಯೋಮಯ.

ಅದೇ ನಶ್ವರ ಸ್ಥಿತಿಯ ಲಹರಿ.

ಅದೇ ನಿರ್ಭಾವದ ಬಿಂದು.

ವಿಕಾಸವಾದ ಎಂಬುದು ನಾವು ರೂಪಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲ, ಊಹಿಸಿದಂತೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಮಂಗ-ಮಾನವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದೇ ಸಾಕು. ಮಂಗನಿಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಅದರ ಮುತ್ತಾತನ ಮುತ್ತಾತನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಇಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಮೇಸ್ತರರು ತೋರಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಆಗುತ್ತಾ ಮನುಷ್ಯರ ಉಗಮವಾಯಿತು ಎಂದು ಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾವೋ ಪೆದ್ದು ಪೆದ್ದಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಹಾಗೇ ಬದಲಾಗುವ ಆ ಘಳಿಗೆ ಮಂಗನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ರಿಯಾಯಿತಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ ?

ಮಂಗನಿಂದ ವಿಕಾಸಗೊಂಡು ಮನುಷ್ಯ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದಾದರೆ ಮಂಗ ಎಂಬ ಒಂದು ವರ್ಗ ಉಳಿಯಿತೇಕೆ ?

ಆಯ್ಕೆಯ ಮುಕ್ತತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ದಾರಿಗಳ ಕೂಟ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಥಿಕರನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಬರವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.... ಎಂದು ಚಿತ್ತಾಲರ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನೆನಪು.

ನೀವಾಗಿ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಿ.

ನೀವು ನೀವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನೀವಿರುವ ಊರಲ್ಲಿಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಊರಲ್ಲಿ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ? ನೀವಿರುವ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ? ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮ ಮದುವೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ? ಕತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾಯಕನೊಬ್ಬ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬೇರೆ ಹೆಣ್ಣು ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ.... ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಕ್ಷಣ ಕೂಡಾ ಒಂದು ತಪ್ಪಿ ಇನ್ನೊಂದಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಬದಲು ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಜೀವ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ !’ ಎಂದು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಇದನ್ನೇ ಕವಿಯೊಬ್ಬರು ""ಅಶರೀರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟ ರೂಪವ ತೊಡಿಸಿ, ಕಳಿಸಿ ಕೊಡಲಾದೀತೆ ನಾಳೆಯೊಳಗೆ ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಷ್ಟನ್ನು ಓದಿ ಕುಳಿತರೆ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತೇವೆ.

ಆಯ್ಕೆಯ ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೂ ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ.

""...ಡೊರಿಯನ್ ಗ್ರೇ”ಕಾದಂಬರಿಯ ಸುಂದರ ಯುವಕ ತನ್ನ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತಾ, ತಾನೊಂದು ದಿನ ಮುದುಕನಾಗುತ್ತೇನಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹಳಹಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಬದಲು ಈ ಫೋಟೊ ಮುದುಕನಾಗುವ ವರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅದರಂತೆ ಫೋಟೊ ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಮುದುಕನಾಗುತ್ತದೆ. ಯುವಕ ಹಾಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಫೋಟೊ ಆತನ ಅಂತರಂಗದ ಪ್ರತಿ ಬಿಂಬವಾಗಿ, ಘೋರ ದೃಶ್ಯವಾಗಿ ದಿನೇ ದಿನೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು ವೈಎನ್ಕೆ ಗುಂಡುಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾಲದ ಅನಂತತೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಚಿತ್ರಣಗಳು ನಿರಂತರ.

ಕೊನೆಗೂ ಎಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಏನಾಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ನಿಸರ್ಗವೇ.
"...........The surest way to make a monkey of a man is to quote him

20071116

ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು-೨೧


೧.


ಗಿಳಿಗೆ

ಪಂಜರ ಬೇಡ

ಪಂಜರಕ್ಕಾದರೂ

ಗಿಳಿ ಏಕೆ ಬೇಕು

ಹಾಗಾದರೆ

ನಾವೇಕೆ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ಗಿಳಿಯ

ಮಡಗುವೆವು?


೨.


ಒಂದು ಹನಿ

ಜೇನಿನಲ್ಲಿ

ಜೇನ್ನೊಣದ

ನೂರು ಮೈಲಿ ಪಯಣ

ಮತ್ತು

ಛಲವನ್ನು ಕಂಡು

ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದೆ.


೩.


ಹುಲಿಯ ಹಸಿವು

ಮತ್ತು

ಹುಲ್ಲಿನ ಹಸಿರು

ಎರಡಕ್ಕೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ

ಕಾರಣಗಳನ್ನು

ಕಾಣಲಾಗದೇ ಅಚ್ಚರಿಪಡುವೆ.


೪.


ಮೈಥುನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ

ಅವಳ ಬಳಿ

ಉಳಿದದ್ದು

ಅವನ

ಗಾಢ ವಿಸ್ಮಯ ಮಾತ್ರಾ.

20071115

ಮೌನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು...


don't speak unless you can improve your SILENCE.......


ಮೌನಂ ಶರಣಂ ಗಚ್ಛಾಮಿ..


ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಆಗಿ ನೋಡಿ. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗೋದು ಮಾತಿನ ಬೆಲೆ,ನೆಲೆ.

ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಾತಾಡುತ್ತೇವೆ ನಾವು.ಒಂದಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿರೋಲ್ಲ.ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾವೂ ಮಾತಾಡದೇ ಬದುಕಬಲ್ಲೆವು ಅಂತ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಕುಳಿತಾಗ ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಾತೇ ಆಡದೇ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಾವು ಈ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿದ್ದೇವಲ್ಲಾ ಆದು ಬರೀ ಭ್ರಮೆ.

ಮಾತು ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ.

ಮಾತನ್ನಾಡದೇ ಗಿಡ ಮರಗಳು ಬದುಕಿವೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಿನುಗುವಾಗ ಏನಾದರೂ ಮಾತಾಡಿದವಾ?ಸೂರ್ಯ ಎಂದೂ ಮಾತೆತ್ತಿದವನಲ್ಲ.ಚಂದಿರನ ತಂಬೆಳಕು ಮೌನವಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ.ಹರಿವ ನದಿ ಎಂದಾದರೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದಿರಾ?ಒಂದು ಮೊಗ್ಗು ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮೌನದ್ದೇ ಹರಹು.ಗಾಳಿಯ ಬೀಸಿನಲ್ಲೂ ಮಾತಿಲ್ಲ ಕತೆಯಿಲ್ಲ.

ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಮೂರ್ತಕಾರಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಬಹುದು.

ಮನುಷ್ಯನನ್ನೇ ಮುಂದಿಡೋಣ.

ಅವನಿಗೂ ಮಾತು ಅಗತ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಾದರೂ ಮಾತಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತು ನಿನ್ನೆಯ ದಿನದಷ್ಟೇ ಅಪ್ರಸ್ತುತ.ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾತೇ ಆಡಬಾರದು ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗಲಂತೂ ಮೌನ ಹರಡಬೇಕು. ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮುಕ್ತಾಯ.ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ.ಓದಿಗಾಗಲಿ ಬರವಣಿಗೆಗಾಗಲಿ ಮಾತು ನಿಷಿದ್ಧ.ಸೆಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಆ ರುಚಿ ಇರಲ್ಲ.ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಮಾತು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಏಕೆ ಮಾತನಾಡುವುದು?ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಬಾಸ್ ಮೈಂಡ್ ಯುವರ್ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಅನ್ತಾನೆ,ಶಾಲೇಲಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಪನಿಶ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಡ್ತಾರೆ.ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾ ಮಾತ್ನಾಡಿದರೆ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗುತ್ತೆ.ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಡೀಸೆನ್ಸಿ ಹೋಗುತ್ತೆ.ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಬೇಡ ಅಂತ ಇದ್ದರೆ ಹೇಗೆ?

silence is the true friend that never betrays ಎಂದಿದ್ದ ಕನ್ಫ್ಯೂಶಿಯಸ್.ಅವನ ಈ ಬೆಳ್ಳಿಯಂಥಾ ಮಾತಿಗೆ ಬಂಗಾರದ ಬೆಲೆ ಈಗಲೂ.

ಮಾತು ಎಂದಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಘಾಸಿ ಮಾಡೀತು ಆದರೆ ಮೌನ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಹರಿದು ಹಾಕಬಹುದು.ನಿಮ್ಮ ವೈರಿಯ ಮಾತಿಗಿಂತಲೂ ನಿಮ್ಮ ಗೆಳೆಯನ ಮೌನ ನಿಮಗೆ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.ಏಕೆಂದರೆ ಮೌನದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಮಾತಿದೆ ಎಂದೂ ಎಂದೆಂದೂ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾತನಾಡದೇ ಇರಲು ನೋಡಿ.ಮೊದಮೊದಲಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಆಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಆಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ವಾರ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು..ಹೀಗೆ.

ಏನೂ ಹೇಳದೇ ಇರೋದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತುಂಬಾ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆಗ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮಾತಿಗೊಂದು ಕಾರಣ ಬೇಕು ಆದರೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಏಕಾದರೂ ಬೇಕು?

20071110

ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು-೨೦


೧.



ಎರಡು ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ

ಕತ್ತಲನ್ನು

ನೋಡಿದೆ.

ಎರಡು ಬೆಳಕಿರಲಿಲ್ಲ.



೨.



ಹಣತೆ ಎದುರು ಕುಳಿತು

ಬೆಳಕನ್ನು

ಕೇಳಿದೆ

ನೀನೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ?

ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಗಾಳಿ

ಬೆಳಕನ್ನು ಎತ್ತಿ ಒಯ್ಯಿತು

ಅದು ಬಂದಲ್ಲಿಗೆ.



೩.



ದೀಪದೆದುರು

ನಿಂತಿದ್ದ

ಕತ್ತಲೆ

ಬೆಳಕಿಗೆ ಹೇಳಿತು

"ಎಣ್ಣೆ ಆರಿದ ಮೇಲೆ,

ನಾನು ಬರಲೇ ಬೇಕು,

ಬೆಳಕು ಲಾಸ್ಯವಾಡಿತು.



೪.



ಸೂರ್ಯ ಕಂತಿದ ಮೇಲೆ

ಒಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ

ಹುಟ್ಟಿದ ಬೆಳಕು

ಕರೆದೊಯ್ದರೆ

ಜಗವನ್ನೇಬೆಳಗುವ

ಬಿಗುಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿತು.

20071107

ಕತ್ತಲನ್ನು ಛೇದಿಸುತ್ತಾ..ಬೆಳಕನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ..



ತ್ತಲುಗಳ ದಾಟಿ ದಾಟಿ

ಬೆಳಕು ಬೆಳಕು ಎಂದೆನು

ಸಾವು ಸಾಸಿರಗಳ ಸಾರಿ

ಅಮೃತ ಎನುತ ಬಂದೆನು- ಬೇಂದ್ರೆ


ದೀಪಾವಳಿ ಎಂಬ ಈ ಬೆಳಕಿನ ಹುಡುಕಾಟ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ತವಕ ಹೊಂದಿದವರು.

ಕತ್ತಲಿನ ತಲ್ಲಣ, ಬೆಳಕಿನ ಜೀವನ ಎರಡನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಂಡವರು.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲು ನಮಗೆ ಯಾವಜ್ಜೀವ ಕಾಡಿದ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಕಾರಣವಾಯಿತೋ?

ದೀಪಾವಳಿ ಎಂಬ ಕತ್ತಲನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವ, ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ, ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಕತ್ತಲನ್ನು ದಾಟಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಬೆಳಕಿನ ಕಿಂಡಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಹಬ್ಬ.

ಒಂದು ಹಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಆಗಿ ಉಳಿದರೆ ಅದರಲ್ಲೇನು ಹುಡುಕಾಟವಿದೆ? ಅದರಲ್ಲೇನು ಒಳನೋಟವಿದೆ?

ಈ ಬೆಳಕಿನ ಚಿತ್ತಾರದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತು ಧೇನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಭ್ರಮದ, ಅರ್ಥವಂತಿಕೆಯ, ಸೊಗಸಿನ, ಸೊಗಡಿನ, ತನ್ಮಯದ, ತಳಿರಿನ, ಉದಾತ್ತತೆಯ ಪ್ರತೀಕ ಎಂದು ಒಳಗೊಳಗೆ ಅರ್ಥವಿಸ್ತಾರಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ.

ಅದು ದೀಪಾವಳಿ.

ಬದುಕಿನ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ, ನಿರಾಕಾರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಭೋಗ, ವೈಭೋಗಗಳನ್ನು ಹದವಾಗಿ ಬೆರೆಸಿ ಕೊನೆಗೂ ಈ ಜನ್ಮ ದೊಡ್ಡದು ಮತ್ತು ಇದೊಂದು ಜನ್ಮವೇ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಸಾರುವ ಸಂಕೇತಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೂ ಕತ್ತಲನ್ನು ಬೆಳಕೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅನನ್ಯ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಹರಿದಾಡುತ್ತವೆ.

ಹಾಗೆಯೇ,

ಬೆಳಕಿನ ಇರುವಿಕೆಗೂ ಅದರ ಗೆಲುವಿಗೂ ಕತ್ತಲು ಅನಿವಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಕತ್ತಲಿಲ್ಲದ ಬೆಳಕು ಬೆಳಕೇ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವಿಚಿತ್ರ ನಿರೂಪಣೆಯೊಂದು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತವೆ.

ಕತ್ತಲು ಬೆಳಕುಗಳ ಈ ಛೇದನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ದೀಪಾವಳಿ.

ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಇದೊಂದು ಕೌಟುಂಬಿಕ ರೀತಿಯ ಹಬ್ಬ. ಬಂಧುಗಳ, ಬಂಧಗಳ ಬೆಸುಗೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಇದೊಂದು ನೆನಪಿನ ಒಸಗೆ. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ಪೌರಾಣಿಕವಾಗಿ ಇದು ನಾವು ನಂಬಿದ ಪರಂಪರೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ.

ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ಹೊಸ ಅಳಿಯ, ಹೊಸ ಸೊಸೆ, ಬೆಲ್ಲದ ಕಜ್ಜಾಯ, ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ಎತ್ತುಗಳು, ಹಾಲು ಕೊಡುವ ಹಸುಗಳ ಪೂಜೆ, ಎಣ್ಣೆ ಸ್ನಾನ ಹೀಗೆ ದೀಪಾವಳಿ ತುಂಬ ಬಾಂಧವ್ಯ, ಋಣ, ಪ್ರೀತಿ, ವೀರತ್ವ, ಕೃತಜ್ಞತೆ ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.ಇಂತಹ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಸಂದೇಶ ಪಟಾಕಿ, ಮತಾಪು, ಗಿರಗಿಟಿ, ಸುರುಸುರು ಬತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಜೀವನ ಎಂದರೆ ನೆರಳು-ಬೆಳಕಿನ ಆಟ. ಅದು ಆಸಕ್ತಿ- ವಿರಕ್ತಿಗಳ ಸಂಗಮ.

ಗುಂಡಪ್ಪನವರು ಇದನ್ನು ಲಿಂಬೆ ಪಾನಕಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ದರು. ಕತ್ತಲು ಬೆಳಕುಗಳು ಸೇರಿ ಬದುಕು ಸಿಹಿ-ಹುಳಿಗಳ ಹದ ಪಾನಕದಂತೆ ಮಧುಕರ ಎಂದಿದ್ದರು ಗುಂಡಪ್ಪ.ಪ್ರೇಮದ ಕವಿ ಉಮರ್ ಖಯಾಮ್ ಇರುಳು-ಹಗಲುಗಳೆಂಬ ಎರಡು ಬಾಗಿಲುಗಳ ಪುರಾತನ ಜೀರ್ಣ ಧರ್ಮ ಶಾಲೆ ಈ ಜೀವನ ಎಂದಿದ್ದ . ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನೆಲೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದ ಉಮರ್ ನಲ್ಗಾವ್ಯ, ರೊಟ್ಟಿ, ಮಧು, ಮುಗುದೆ ಜತೆ ಬದುಕನ್ನು ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ದೈವ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಈ ಭೋಗವನ್ನು ಅನುಭೋಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಯಾವ ತಪ್ಪೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಉಮರ್ ವಾಖ್ಯಾನಿಸಿದ್ದ ಮೀಮಾಂಸೆಗೆ ಈ ತನಕ ಯಾರೂ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಇಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಭೋಗವನ್ನು ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೇಳಿವೆ. ದೀಪಾವಳಿ ಕೂಡಾ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಎಣ್ಣೆ ಸ್ನಾನ, ಭರ್ಜರಿ ಊಟ, ಅಳಿಯ ಮಗಳು, ಉಡುಗೊರೆ, ದೀಪಾರಾಧನೆ, ಪಟಾಕಿ ಮತಾಪು ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಭೋಗ -ತ್ಯಾಗಗಳ ಅರ್ಥ ಸಂಕೇತ.ಜೀವ ಪುಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದೆಲ್ಲ ಈ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಅಂಧಕಾರ, ಮನಸ್ಸಿನ ಅಂಧಕಾರ, ಮನುಕುಲದ ಅಂಧಕಾರಗಳ ನಿರಾಕರಣ ಬೆಳಕು.

ಒಳಗಿನ ಬೆಳಕು ಹಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೊರಗಿನ ಬೆಳಕು ಹಚ್ಚುವುದಕ್ಕೂ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ.

ಜಾಣ ಮಂದಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಮೈ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಾ ಅದು ಸುಡುವ, ಸಿಡಿಸುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ದಡ್ಡರು ಕೈಯಲ್ಲೆ ನೆಲಗುಮ್ಮ ಸಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಒಳಗಿನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಸುಟ್ಟ ಜಾಣರು ಹೊರಗಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಪಾಯ ತಟ್ಟದಂತೆ ಭೋಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಪಟಾಕಿ ಸಾರುವ ಸಂದೇಶ.

ಆ ಕತ್ತಲು, ಅದನ್ನು ಸೀಳುವ ದೀಪ, ಆ ಪಟಾಕಿ, ಅದು ಸಿಡಿಸುವ ಶಬ್ಧ, ಆ ಹಬ್ಬ , ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸವಿಯೂಟ ಆ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಅವರೆಲ್ಲರ ಜತೆ ಆ ಮಾತು, ಆ ಹಿತ ಮತ್ತು ಆ ಸಂತೋಷ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ನಡೆಯುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ ?

20071103

ಸಲಹೆ ಎಂಬ ವೃಥಾ ವೆಚ್ಚ


"...they'll take SUGGESTIONS as a cat laps milk"-shakespeare


ಯಾರಿಗೂ, ಯಾವತ್ತೂ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ, ಯಾವಾಗಲೂ, ಯಾವುದೇ ಸಲಹೆ ನೀಡಬಾರದು.

ಸಲಹೆ ಎನ್ನೋದು ಅತ್ಯಂತ ಅಗ್ಗ ಮತ್ತು ಅನಾಹುತಕಾರಿ.

ಜನ ಏಕೆ ಸಲಹೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅದೂ ಕೂಡಾ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪಲಾಯನವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದು ಏನು ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ;ಅವರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪಲಾಯನಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಾರಿ ಅಷ್ಟೇ.

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾರೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ಯಾವುದೇ ಸಲಹೆ ಬಯಸೋದಿಲ್ಲ.

ಕಾರಣ ಎಲ್ಲರೂ ಸೆಲ್ಫ್‌ಮೇಡ್ ಆಗಿಯೇ ಇದ್ದಾರೆ.

ಸಲಹೆ ಬೇಕಾದವರು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸಲೆಂದು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೀವು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತೀರಿ.ಹಾಗಾಗಿ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ.ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಆತ ನಿಮ್ಮ ದಾಸಾನುದಾಸ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ನೀವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.

ಆದರೆ ಅಸಲಿಗೆ ಆತನ ಮನಸ್ಸ್ಸು ನಿಮ್ಮ ಉಚಿತ ಸಲಹೆಯ ಸಾಧ್ಯಾಸಾಧ್ಯತೆಯ ಅಥವಾ ಅದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಲಹೆ ಪಡೆಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆತ ತನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾಗಿದೆ.ಪಾಪ ನಿಮಗೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವರೇಕೆ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಲಹೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಅವರಿಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿಯ ನಿರಾಕರಣ ಅಥವಾ ಭಾವಶುದ್ಧೀಕರಣ ಅಷ್ಟೇ.

ಸಮಸ್ಯೆ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಅಂಥದೊಂದು ಅಗತ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಸಲಹೆ ಕೇಳಲು ಬಂದು ಕುಳಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅವನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಎಕ್ಸ್‌ಚೇಂಜ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ನನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇವನಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೋ ಎಂದು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ತನ್ನೊಳಗಿನ ತನ್ನನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.ಸಲಹೆ ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ.ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳೇ ಋಷಿಮುನಿಗಳಿಂದ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿದ್ದು, ರಾಜಮಹಾರಾಜರು ಮಂತ್ರಿಗಳಿಂದ ಸಲಹೆ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದು ಸದಾ ನಮ್ಮ ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿವೆ.ಆದರೆ ಯಾವ ಹೆಣ್ಣೂ ಕೂಡಾ ವಾದ ಮಾಡದೇ ಸಲಹೆ ಕೇಳಲ್ಲ, ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸಲಹೆ ಕೊಡಲು ಹೋಗಿ ಹೆಡ್ಡಾದ ಗಂಡಸರ ಮಾತು.ನಿಜವೇ ಇರಬಹುದು;ನಿಮ್ಮ ಗೆಳತಿ ಅಥವಾ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಲು ಹೋಗಿ ಈ ಮಾತು ನಿಜವೇ ಎಂದು ಪಕ್ಕಾ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಸಲಹೆ ನಮ್ಮದಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಮಾತ್ರಾ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು.

self suggestion makes you master of yourself..ಎಂಬ ಮಾತು ನನ್ನ ಸಲಹೆ ಏನಲ್ಲ.

20071102

ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು-19


೧.

ಹುಟ್ಟಿನ ಉದ್ಯಾಪನೆ

ಸಾವಿನ ಆವಾಹನೆ

ಎರಡರಲ್ಲೂ

ಒಣಹುಲ್ಲಿನ ಚೈತನ್ಯ ಕಂಡವನು ಮಾತ್ರಾ

ಬದುಕಿನ ಹಸಿರನ್ನು ನೋಡುವನು.



೨.



ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ

ಹುಟ್ಟಿಗಿಂತ ಸಾವನ್ನೇ

ನೆನೆಯುವ ನಾವು

ಮರುಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಕ

ಭದ್ರರಾಗುವೆವು.



೩.



ಸಾವು ಆಕಸ್ಮಿಕ

ಆದರೆ

ಹುಟ್ಟು ಅದು ಹೇಗೆ

ನಿರ್ಣಾಯಕ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದು

ಹುಂಬನಂತೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ.



೪.



ಸಾವಿನಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು

ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ

ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರೆವೆಂಬುದೇ

ಸಾವಿನ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ

ಅಥವಾ

ಹುಟ್ಟಿನ ನಶ್ವರತೆ.